Έναν Οκτώβριο στην Κωνσταντινούπολη

μέχρι την επόμενη αντάμωση να είσαι ίδια...
εις το επανιδείν λοιπον...

ευ-τοιχισμένη καινούργια χρονιά...

κάθε μου αναπνοή με πνίγει.

δεν ξερω να υπάρχω...

ούτε σε γη

ούτε σε θάλασσα

ούτε σε ουρανό...

μόνο μαζί σου

καμια φορά

πετάω στη θάλασσα, κολυμπάω στη γη και περπατάω στον ουρανό.

σπασμένος εαυτός και ανάποδη συναρμολόγησή του

το κεφάλι στο νερό, το σώμα στο χώμα, τα πόδια στον αέρα.

στραβοπατώ και θάβομαι

μαλλιά αγκίστρια ψαρεύουν θλίψη με δόλωμα

θραύσματα εγκεφάλου

που εκκρίνουν ακόμα ίχνη μαύρων λέξεων.

κι ετσι ανάποδα

έβλεπα τα πνευμόνια μου που γλίστρησαν στο βυθό.

"Άριστον μη φηναι"

Αναπνέω βαθιά ουρανούς ματαιότητας
σκεπτόμενη ότι
είμαστε περιφερόμενα σύνολα νεκρών κομματιών στο κενό
που ξαπλώνουν κάθε βράδυ στα ίδια κρεβάτια και πεθαίνουν ακόμα βαθύτερα

παλιότερα αφήναμε τ' αποτυπώματά μας σε γυαλιστερά χαρτιά
που απεικόνιζαν
παρελθόντες εαυτούς
τώρα πια
ακόμα πιο αόριστα και πιο άυλα γλιστρούν στις οθόνες

-μην αγγίζετε-

κι ενώ ελπίζουμε στην απαθανάτιση των λιγοστών
ευτυχισμένων εκφάνσεων της ύπαρξής μας
στην ουσία κλείνουμε το μάτι συνωμοτικά
στην απ-ο-θανάτιση τους
μ 'ένα παγωμένο και μακρόσυρτο "cheese" στα χείλια

μα η ελαστικότητα του προσώπου
μειώνεται με τα χρόνια




αναρωτιέμαι αν έχει σημασία το “sum”
πριν φτάσω στο “cogito”
το cogito δεν προϋπάρχει του sum…απλώς ακολουθεί…
“primum vivere, deinde philosophari”

στον ουρανό χύνεται μια τέφρα παρελθόντος
που φράζει τις αναπνευστικές οδούς μου
στάζουν ολόκληρες στιγμές,
με διαπερνούν
και θάβονται στην άσφαλτο

πάλι δεν λειτουργούν τα φίλτρα στα φουγάρα
κι ας μην έχει νυχτώσει ακόμα

-μην αναπνέετε-

εγκλωβίζω μέσα μου το τρέμουλο της ύπαρξης
άραγε αυτό είμαι?
αυτή η ασταθής ,τρεμουλιαστή αναπνοή
και παύω να είμαι
με την κάθε ανακουφιστική εκπνοή?

απ’τα μαλλιά μου σέρνεται στο πρόσωπο μια συγκεχυμένη αίσθηση ενός χρόνου
που κυλάει αντίστροφα
το χαράζει
ανοίγοντας δρόμο για τα επόμενα χρόνια που θα περάσουν
–αν με προλάβουν.

Δεν κατάλαβα ποτέ τι είμαι
τί άλλο
πέρα από θολές μέρες ακουμπισμένες άτσαλα η μια στην άκρη της άλλης…
σ'αυτες τις άκρες τους
άφηνα τα ίχνη μου
που δε διέφεραν σε τίποτα απ΄τα λαδωμένα αποτυπώματα στις φωτογραφίες

θολώνω
όλο και καθαρότερα πλησιάζοντας στη μοναδική υπαρκτή έκφανση
της ζωής μου
το...
τώρα


(στον τίτλο φράση του Αριστοτέλη-νομίζω)
[=καλύτερα να μην γεννιόμασταν]

Ά.νοιξη #1

"για σενα ζω τη σκοτεινιά μιας άνοιξης που παραπαίει..."


Ν.-Α. Ασλάνογλου

Είναι στιγμές...

που οι γερανοί λυγίζουν απ'το βάρος
του ηλιοβασιλέματος
ανήμποροι και σκουριασμένοι απ'το αλάτι
εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια
να σηκώσουν τον ήλιο που βυθίζεται
αιμορραγώντας στο νερό τις τελευταίες στιγμές της μέρας
ενώ οι γλάροι
μετατρέπονται σε όρνεα...

Αυτοκτονώ...σαν χώρα

«Πολύκλαδα και βαθύρριζα δέντρα γενεαλογικά ρίχτηκαν στην φωτιά. Ληξιαρχεία τινάχτηκαν στον αέρα. Τα μεγαλύτερα πλιάτσικα γίνανε στα μουσεία και στα αρχεία του Κράτους. Μυθώδεις περιουσίες δεσμεύτηκαν. Αποκαλύφθηκαν αίσχη και αίσχη, σε μια κρίση εθνικού αυτοκολασμού. (…) Η ερωτική ζωή τετρακοσίων τουλάχιστον πρωθυπουργών αποτέλεσε το θέμα οργιαστικών ταινιών στηριγμένων σε αδιάψευστα τεκμήρια. Δημόσιοι άντρες, που δεν πρόλαβαν να το σκάσουν στο εξωτερικό εγκαίρως, υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν ανώτατα αξιώματα και να προβούν σε εξομολογήσεις μπροστά σε αφρίζουσες μάζες λαού που τους λιντσάριζαν και μετά τους έτρωγαν με την εκδικητική λύσσα των αδικημένων. Σεβάσμιοι προκαθήμενοι, μέλη της Ιεράς Συνόδου, εξωθήθηκαν απ΄ τα ίδια τους τ’ ανομολόγητα εγκλήματα σε θεαματικές αυτοκτονίες»

Απόσπασμα απ’το βιβλίο «Πεθαίνω σαν χώρα», του Δημήτρη Δημητριάδη, γραμμένο το 1977
Αποτελεί ρέκβιεμ για το σύγχρονο κόσμο και τις καταστροφές που έχει επιφέρει.

Προφητικό?
΄Η απλώς κλασικό έργο-επιτάφιος μιας χώρας, της δικής μας, που βρίσκεται σε προχωρημένη σήψη τους τελευταίους αιώνες?

Κι όμως πίσω απ'την καταστροφή διαφαίνεται η ελπίδα

και πίσω απ΄την ελπίδα διαφαίνεται η καταστροφή...

μιας παλιάς κοινωνικοπολιτικής ηθικής.

Θα επανέλθω στο βιβλίο σε επόμενη δημοσίευση …

"Αλήθεια, ζούμε ακόμα?"

Αυτή τη χρονιά ας έρθει η ρήξη…
Η ρήξη με την κατασκευασμένη και επίπλαστη πραγματικότητα στην οποία κινούμαστε.
Η ρήξη με τους κανόνες, τα όνειρα, τους φόβους, τα θέλω και τα «δε θέλω» που δεν είναι δικά μας
Γιατί ανάλογα σε ποια κοινωνία γεννιόμαστε μας δίνεται και το αντίστοιχο πακέτο προσδοκιών που πρέπει να καλύψουμε.

Πρέπει να θες, να ονειρεύεσαι και να κυνηγάς τις συμβάσεις με το δημόσιο…σύνολο.
Βάζουν μπροστά σου επιθυμίες, σου δίνουν μια στα καπούλια και σου λένε "ζήσε".
Κι αρχίζει η κούρσα προς το θάνατο χωρίς να σηκώνεις το κεφάλι.

Γίνε υπάκουο παιδί, καλός/η μαθητής/τρια,

διάβαζε, διάβαζε, διάβαζε,
σπούδασε, βολέψου σε μια κωλοδουλειά,

δούλευε, δούλευε, δούλευε

για να γεμίζεις τρύπια ταμεία,

πάρε πολλά δάνεια απ΄τις αχόρταγες τράπεζες, αγόρασε ένα σπίτι,

συμβιβάσου, συμβιβάσου, συμβιβάσου

παντρέψου και κάνε και 2 παιδιά, διαπαιδαγώγησε τα «σωστά», κάνε εγγόνια και μετά άδειασε μας τη γωνιά!

"Αυτή ήταν η ζωη σου!"

"Λυπούμαστε, χάσατε!"

" Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή, ξαναπροσπαθήστε αργότερα!"

-αλλά δεν υπάρχει αργότερα!

Και στην καλύτερη περίπτωση αναρωτιέσαι εσύ
“Τι είναι ζωή, τι μη ζωή και τι το ανάμεσό τους?”
Μα πλέον η άγνοια και η σύγχυση που νιώθουμε είναι ίδια

για το “ζωή” όσο και για το “μη ζωή”.
Μαύρο κενό στους 2 πόλους κι αφήνεσαι στο ανάμεσο.

Τι σημασία έχουν τα πάντα όταν αδυνατείς να εντοπίσεις τον εαυτό σου μέσα στο χάος?
Για ποιον ζεις?
Και για ποιον χάνεσαι?

Έχουμε χάσει την επαφή και τη συνοχή κι έχουμε περάσει στην αποχή και τη συνενοχή.
Η ζωή είναι απλή και διαρκεί ελάχιστα. Επίσης μας δίνεται άπαξ.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί την κατάντησαν τόσο δύσκολη, τόσο που να υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν.
Τόσο δύσκολη που αμέτρητοι άνθρωποι πεθαίνουν απ’τη δίψα, την πείνα, τα όπλα, το άγχος… από τον αέρα!

Και όσοι επιβιώνουμε στην γενικευμένη εξαθλίωση είμαστε δυστυχισμένοι.

Γιατί?
Αν όντως είμαστε έξυπνα όντα, γιατί λειτουργούμε τόσο αυτοκαταστροφικά?
Είναι παράλογος ο συμβιβασμός των περισσότερων ανθρώπων μ’αυτή την υπαρξιακή παρακμή!

Γιατί δεχόμαστε τις επαναστατικές κινήσεις και αντιδράσεις άλλων εποχών ως κάτι θετικό και προοδευτικό ενώ στο παρόν μας δεχόμαστε τις συνθήκες γύρω μας ως έχουν?
Ποιος είπε ότι είναι ωραίες και σωστές?
Κι αν δεν είναι γιατί τις ανεχόμαστε?

Σταματηστε για λίγο την καταβύθιση τη ματαιότητα και κοιτάξτε γύρω σας την αδικία. Κοιτάξτε την μέσα σας και καταγγείλτε την και σταματήστε την!

Οδηγούμαστε σε αδιέξοδο, όμως η ανθρωπότητα έχει δείξει ότι λίγο πριν την καταστροφή και το χάος αντιδράει και κινητοποιείται.
Στιγμιαία…αλλά κινητοποιείται.
Σ’αυτή τη στιγμή ελπίζω.

Η λύση δεν είναι ο συμβιβασμός ή η φυγή!
Η λύση είναι ο αντικομφορμισμός και η παραμονή!

Καλή χρονιά γεμάτη ρήξεις με τους εαυτούς σας!

"Περιοχή γενέσεως κυματισμού"

Αυτή την εγκλωβισμένη και μολυσμένη θάλασσα…
για κάποιο λόγο τη συμπαθώ.

Θα ήθελα να ρίξω όλα μου τα καράβια μέσα της

να μ’ επιπλέουν
γιατί
έχω βουλιάξει χιλιάδες φορές τα μάτια μου στη νοητή της άκρη
ακολουθώντας τα ηλιοβασιλέματα
ναυαγώντας τις μέρες και τις νύχτες στο βυθό της
σαπίζοντας τα περασμένα

Μου δίνει μια αίσθηση απόλυτης λύπης και δυστυχίας

είναι μια θάλασσα σιωπηλή, φιμωμένη, χωρίς διέξοδο σε άμμο ή απόκρημνα βράχια
με ευνουχισμένη την ορμή των κυμάτων της από τσιμεντένιο ακρογιάλι.


Κι όμως πριν λίγες μέρες περπάτησα δίπλα της ακούγοντας
τις «σπασμένες συλλαβές των κυμάτων» της.
Κι αντί για βούρκο και λάσπη έφτυνε νερό κι αλάτι
Λες και η αρρώστια της έγκειται στην καταπίεση των ορμών της.

Στους χαλεπούς καιρούς της κοιμωμένης...

Στο είχα πει…κανείς δε θα μπορέσει να την ξυπνήσει.
Το μάρμαρο στα βλέφαρά της έπεσε βαρύ. Γιατί να ξυπνήσει?

Πληγωμένη μα ευτυχώς αρτιμελής συνεχίζει το βαθύ της ύπνο – όπως και όλοι εμείς…

Βεβήλωση χωρίς υπόβαθρο…

Έτυχε να δω την εικόνα της μουτζουρωμένης κοιμωμένης την ίδια μέρα που είδα και την εικόνα της ρίψης καυτού λαδιού σε σκυλί από έναν νεαρό βασανιστή στη χίο.
Για κάποιο λόγο συνδέθηκαν αυτές οι εικόνες μέσα μου…
Ελπίζω και οι πληγές του ζωντανού να επουλωθούν το ίδιο γρήγορα με αυτές της κοιμωμένης.
Γαλήνια...με μια υποψία ανακούφισης γέρνει το κεφάλι της για να δεχτεί τη φροντίδα απο τα χέρια των ειδικών και όπως όλα δείχνουν, αυτή τη φορά θα σωθεί.

Η κοιμωμένη δεν ταράχτηκε, όμως ταράχτηκαν όσοι την ονειρεύτηκαν λευκή και πάναγνη κάτω απ΄το φως του ήλιου...


“-…γιατί τ’αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια,
είμαστε εμείς. Τ’αγάλματα λυγίζουν αλαφριά… καληνύχτα.”
(Σεφέρης)

περισσότερος Χαλεπάς... εδώ

"Μακεδόνες είστε και φαίνεστε!"

15 χρόνια πίσω. Εγώ 7 χρονών στο σπίτι μιας ξαδέρφης μου. Γεμάτη περηφάνια μου λέει «θα πάμε στο συλλαλητήριο σήμερα, γιατί οι σκοπιανοί θέλουν να μας πάρουν το όνομα Μακεδονία»
Παίρνω το ύφος του εξωγήινου. Τι εστί συλλαλητήριο? Και γιατί θέλουν και αυτοί το ίδιο όνομα? Αλλά και τι πειράζει? Εκείνη τη στιγμή μου αρκούσε το γεγονός ότι είναι κάπου που θα πάμε, άρα έξοδος απ’το σπίτι.
Χέρι-χέρι (!) απ’τη μια με την ξαδέρφη, χέρι-κοντάρι απο την άλλη με μια σημαία πιο μεγάλη απο μένα ξεχυθήκαμε στο δρόμο, με σκοπό να βρούμε τους συλ-λαλημένους.
Ο ήλιος της Βεργίνας κυμάτιζε απο πάνω μου, ενώ το αδύναμο παιδικό μου χέρι μην μπορώντας να αντέξει το βάρος του κονταριού, προδιέθετε την πιθανότητα δύσης του ήλιου στο κεφάλι κανενός συμπατριώτη μου, μακεδόνα! Βέβαια με τέτοια ένδοξη καταγωγή απο το Βουκεφάλα, μικρή θα ήτο η ζημιά!

Όταν φτάσαμε, οι μακεδονομάχοι είχαν ήδη μαζευτεί.
Τρόμος! Τα ηχεία στη διαπασών έπαιζαν τραγούδια που μας είχαν μάθει στο σχολείο για την Μακεδονία την ξακουστή. –πόσες φορές μας έβαλαν να λέμε τους ίδιους και τους ίδιους στίχους?- Άπειρες σημαίες που μ’έκαναν να νιώθω μειονεκτικά γιατί ήταν μεγαλύτερες απο τη δικιά μου παρόλο που μέχρι τότε ένιωθα ικανοποίηση και περηφάνια γιατί είχα καταφέρει να πάρω πιο μεγάλη σημαία απο την αδερφή μου.

Δε θυμάμαι και πολλά απο κει και πέρα, γιατί μετά ήρθε η απογοήτευση.
Σε κατάσταση έκστασης το πλήθος γύρω μου τραγουδούσε, φώναζε, κουνούσε τις τεράστιες σημαίες του…μα εγώ κόντευα να πάθω ασφυξία.
Μ’είχε πιάσει πανικός, γιατί όλα αυτά γίνονταν πάνω, ενώ εκεί κάτω που ήμουν εγώ το σκηνικό ήταν διαφορετικό. Βρισκόμουν περιτριγυρισμένη απο ένδοξους μακεδονικούς κώλους!
Τα υπόλοιπα του συλλαλητηρίου τα έχω απωθήσει ως τραυματικές εμπειρίες.
Δεν ξέρω πόση ώρα διήρκεσε η μάχη με τους μακεδονοκώλους, πόσοι με έσπρωξαν, πόσα αντρεία πόδια με ποδοπάτησαν… το κοντάρι- όπλο μου δεν ήταν πια στα χέρια μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Λιποτάκτησα μπροστά σ’αυτο το τρομακτικό γένος.
Εξαντλημένη, εξαπατημένη και σκλαβωμένη γύρισα στο σπίτι της ξαδέρφης. Έβαλα τη σημαία μου στο πίσω σκοτεινό μπαλκόνι και την άφησα να σαπίσει εκεί, ως ένδειξη τιμωρίας που δεν έπεσε τελικά σε κανέναν βουκεφάλα!

Τώρα που τα εθνικιστικά είναι και πάλι της μοδός η εντιμότατη και ειλικρινέστατη κυβέρνησή μας θέλοντας να υφαρπάξει –αγαπημένη λέξη του ούτε στα όνειρά του “μέλλοντα αρχηγού”- ψηφοφόρους από το Μέγα Καρατζαφέρη –κατά το Μέγα Αλέξανδρο- διαδίδει ψεύδη.
Πατώντας ο Κωστάκης στην ανάγκη των Βουκεφάλων για Μεγαλέξανδρους, μα και στο βουκεφαλισμό τους μίλησε για βέτο.
Μη θέλοντας να ανήκω στο είδος του Βουκεφάλα και θέλοντας να περιορίσω την άγνοιά μου διάβασα διάφορα, ανάμεσα στα οποία και ένα άρθρο του ιού της ελευθεροτυπίας, απόσπασμα του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

"Μακεδονικές σαλάτες"

Το ανύπαρκτο βέτο

http://archive.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=06.10.2007,id=1566800,88466320,81959440

(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/10/2007)