«Circles of life»

Οι κύκλοι της ζωής που μένουν ανοιχτοί μπορούν να χωρέσουν τα πάντα. Τι γίνεται όμως όταν η αρχή ενός κύκλου μιας χρονικής περιόδου συμπίπτει με την αρχή ενός επόμενου, τουλάχιστον γεωγραφικά;

Καθισμένος στο ίδιο τσίγκινο παγκάκι των ΚΤΕΛ να περιμένεις το ίδιο λεωφορείο να σε πάει στην ίδια πόλη για τον ίδιο περίπου σκοπό μετά από σχεδόν μια δεκαετία. Κι εκεί, μέσα στον θόλο των καυσαερίων, βγαίνεις για μια στιγμή απ’ τον εαυτό σου, στέκεσαι απέναντί του και μουδιασμένος σε παρατηρείς. Το σώμα πιο γεροδεμένο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου μαλακωμένα, τα ρούχα σε συμφωνία με τον χαρτοφύλακα που είναι ακουμπισμένος δίπλα σου και τα πόδια σου με ένα βάρος γνώσης για το πού πατούν. Άραγε ξέρουν στα αλήθεια; Κι ύστερα πόσα χώρεσαν όλα αυτά τα χρόνια; Τι έκανες; Τι κατάφερες; Πήρες τα πτυχία σου, τέλειωσες τα στρατιωτικά σου, έφτιαξες τη δουλειά σου, κατάφερες να βγάζεις τα λεφτά σου. Και να ‘σαι, πάλι εκεί, καθισμένος στο ίδιο τσίγκινο παγκάκι, το σώμα εφηβικό ακόμα, μεταλλάδικα μπλουζάκια και σακίδια τρύπια, αγωνία και προσμονή μαζί γι’ αυτό που πας να συναντήσεις. Πρώτη φορά μακριά από το σπίτι, καινούρια ζωή, καινούρια αρχή, εσύ κι άλλοι τριακόσιοι… Τότε δεν ήξερες που τελειώνει αυτή η διαδρομή. Ούτε που θα σκεφτόσουν πώς θα είσαι σε δέκα χρόνια… τι σημασία είχε; Το αίμα μέσα σου βράζει, η μουσική τρυπάει τα αυτιά σου, βαλίτσες γεμάτες φαγητό από το σπίτι και ρούχα καθαρά, οι φίλοι σου στα διπλανά καθίσματα, οι συμφοιτητές σου… θα μπορούσε να είναι σχολική εκδρομή. Όλα διασκεδαστικά.

Σήμερα μόνος, ο χαρτοφύλακας γεμάτος υποθέσεις και κώδικες. Η μουσική τρυπάει τα αυτιά σου, το αίμα σου βράζει, οι υδρατμοί ανεβαίνουν στα μάτια σου… δεν έχεις κανέναν δίπλα… πώς γλίστρησε ο καιρός; Δεν σταματάς να σκέφτεσαι πώς ήσουν πριν δέκα χρόνια… τι σημασία έχει;

Όλο τρέχεις να προλάβεις προθεσμίες, να χωρέσεις σε μια μέρα τη δουλειά δυο ημερών, κυνηγάς το χρόνο που πάντα μετρά αντίστροφα, περίεργο πράγμα… κι όμως ο χρόνος πάντα προχωράει ευθύγραμμα προς τα μπροστά! Και για μια στιγμή, εκεί ανάμεσα στα λεωφορεία, κάνεις μια τομή στο χρόνο, πλάτη με πλάτη, εσύ κι… εσύ. Αυτή είναι η ζωή σου, έτσι την έζησες ως τώρα, η διαδρομή σ’ έβγαλε στην ίδια αφετηρία. Περίεργο… Κι είσαι ακόμα πιο περίεργος για το πού θα βρίσκεσαι σε δέκα χρόνια. Είσαι; Μάλλον όχι… δεν έχει σημασία.

Σε λίγο θα φτάσεις στον προορισμό σου, κι εκεί, όλα θα είναι τόσο διαφορετικά και τόσο ίδια. Η άμμος και η λάσπη στα πλακόστρωτα θα λιώνουν κάτω από κάθε σου βήμα, η τεράστια πλατεία κρύα και πλημμυρισμένη από τα νερά της βροχής -σίγουρα θα βρέχει- η μυρωδιά του τούρκικου φαγητού θα ξεχύνεται από παντού… και τότε… πώς κρατιέσαι; Πώς δεν γκρεμίζεσαι μαζί με τις αναμνήσεις σου;

Οι πόλεις έχουν πολλές πλευρές. Μπορείς να μπεις μέσα τους από πολλές εισόδους. Αυτή τη φορά μπήκες από διαφορετική και ποιος ξέρει που θα οδηγηθείς… Στο τέλος σημασία έχει, πρόσωπο με πρόσωπο πια, να χτίζεις τις δεκαετίες σου κι όσο τραβήξει…

πρώτη δημοσίευση: www.fititis.gr