αηχες λεξεις

Η πόλις

2011-09-26T02:01:00.002+03:00

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ' αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γη την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

America's howl

2011-04-29T14:37:00.048+03:00

I saw the best minds of my generation destroyed by
madness, starving hysterical naked,
dragging themselves through the negro streets at dawn
looking for an angry fix,
angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly
connection to the starry dynamo in the machin-
ery of night,






who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat
up smoking in the supernatural darkness of
cold-water flats floating across the tops of cities
contemplating jazz,





who passed through universities with radiant cool eyes
hallucinating Arkansas and Blake-light tragedy
among the scholars of war,

who were expelled from the academies for crazy &
publishing obscene odes on the windows of the
skull,




who cowered in unshaven rooms in underwear, burn-
ing their money in wastebaskets and listening
to the Terror through the wall,





who got busted in their pubic beards returning through
Laredo with a belt of marijuana for New York,

who ate fire in paint hotels or drank turpentine in
Paradise Alley, death, or purgatoried their
torsos night after night
with dreams, with drugs, with waking nightmares, al-
cohol and cock and endless balls,
incomparable blind; streets of shuddering cloud and
lightning in the mind leaping toward poles of
Canada & Paterson, illuminating all the mo-
tionless world of Time between,
Peyote solidities of halls, backyard green tree cemetery
dawns, wine drunkenness over the rooftops,
storefront boroughs of teahead joyride neon
blinking traffic light, sun and moon and tree
vibrations in the roaring winter dusks of Brook-
lyn, ashcan rantings and kind king light of mind,










who chained themselves to subways for the endless
ride from Battery to holy Bronx on benzedrine
until the noise of wheels and children brought
them down shuddering mouth-wracked and
battered bleak of brain all drained of brilliance
in the drear light of Zoo,








who sank all night in submarine light of Bickford's
floated out and sat through the stale beer after
noon in desolate Fugazzi's, listening to the crack
of doom on the hydrogen jukebox,






who talked continuously seventy hours from park to
pad to bar to Bellevue to museum to the Brook-
lyn Bridge,
lost battalion of platonic conversationalists jumping
down the stoops off fire escapes off windowsills
off Empire State out of the moon,
yacketayakking screaming vomiting whispering facts
and memories and anecdotes and eyeball kicks
and shocks of hospitals and jails and wars,
whole intellects disgorged in total recall for seven days
and nights with brilliant eyes, meat for the
Synagogue cast on the pavement,










who wandered around and around at midnight in the
railroad yard wondering where to go, and went,
leaving no broken hearts,






who studied Plotinus Poe St. John of the Cross telep-
athy and bop kabbalah because the cosmos in-
stinctively vibrated at their feet in Kansas,

who loned it through the streets of Idaho seeking vis-
ionary indian angels who were visionary indian
angels,










who lounged hungry and lonesome through Houston
seeking jazz or sex or soup, and followed the
brilliant Spaniard to converse about America
and Eternity, a hopeless task, and so took ship
to Africa,






who burned cigarette holes in their arms protesting
the narcotic tobacco haze of Capitalism,

who distributed Supercommunist pamphlets in Union
Square weeping and undressing while the sirens
of Los Alamos wailed them down, and wailed
down Wall, and the Staten Island ferry also
wailed,









who let themselves be fucked in the ass by saintly
motorcyclists, and screamed with joy,

who blew and were blown by those human seraphim,
the sailors, caresses of Atlantic and Caribbean
love,







who lost their loveboys to the three old shrews of fate
the one eyed shrew of the heterosexual dollar
the one eyed shrew that winks out of the womb
and the one eyed shrew that does nothing but
sit on her ass and snip the intellectual golden
threads of the craftsman's loom,






who copulated ecstatic and insatiate with a bottle of
beer a sweetheart a package of cigarettes a can-
dle and fell off the bed, and continued along
the floor and down the hall and ended fainting
on the wall with a vision of ultimate cunt and
come eluding the last gyzym of consciousness,





who sweetened the snatches of a million girls trembling
in the sunset, and were red eyed in the morning
but prepared to sweeten the snatch of the sun
rise, flashing buttocks under barns and naked
in the lake,






who went out whoring through Colorado in myriad
stolen night-cars, N.C., secret hero of these
poems, cocksman and Adonis of Denver-joy
to the memory of his innumerable lays of girls
in empty lots & diner backyards, moviehouses'
rickety rows, on mountaintops in caves or with
gaunt waitresses in familiar roadside lonely pet-
ticoat upliftings & especially secret gas-station
solipsisms of johns, & hometown alleys too,








who faded out in vast sordid movies, were shifted in
dreams, woke on a sudden Manhattan, and
picked themselves up out of basements hung
over with heartless Tokay and horrors of Third
Avenue iron dreams & stumbled to unemploy-
ment offices,





who walked all night with their shoes full of blood on
the snowbank docks waiting for a door in the
East River to open to a room full of steamheat
and opium,

who wept at the romance of the streets with their
pushcarts full of onions and bad music,






who sat in boxes breathing in the darkness under the
bridge, and rose up to build harpsichords in
their lofts,

who coughed on the sixth floor of Harlem crowned
with flame under the tubercular sky surrounded
by orange crates of theology,








who jumped off the Brooklyn Bridge this actually hap-
pened and walked away unknown and forgotten
into the ghostly daze of Chinatown soup alley
ways & firetrucks, not even one free beer,

who sang out of their windows in despair, fell out of
the subway window, jumped in the filthy Pas-
saic, leaped on negroes, cried all over the street,
danced on broken wineglasses barefoot smashed
phonograph records of nostalgic European
1930s German jazz finished the whiskey and
threw up groaning into the bloody toilet, moans
in their ears and the blast of colossal steam
whistles,







who drove crosscountry seventytwo hours to find out
if I had a vision or you had a vision or he had
a vision to find out Eternity,






ah, Carl, while you are not safe I am not safe, and
now you're really in the total animal soup of
time

who dreamt and made incarnate gaps in Time & Space
through images juxtaposed, and trapped the
archangel of the soul between 2 visual images
and joined the elemental verbs and set the noun
and dash of consciousness together jumping
with sensation of Pater Omnipotens Aeterna
Deus
to recreate the syntax and measure of poor human
prose and stand before you speechless and intel-
ligent and shaking with shame, rejected yet con-
fessing out the soul to conform to the rhythm
of thought in his naked and endless head,
the madman bum and angel beat in Time, unknown,
yet putting down here what might be left to say
in time come after death,








and rose reincarnate in the ghostly clothes of jazz in
the goldhorn shadow of the band and blew the
suffering of America's naked mind for love into
an eli eli lamma lamma sabacthani saxophone
cry that shivered the cities down to the last radio
with the absolute heart of the poem of life butchered
out of their own bodies good to eat a thousand
years.




text: Allen Ginsberg, Howl, 1956
στα ελληνικά: Allen Ginsberg, Ποιήματα, μτφ. Άρης Μπερλής, Συνέχεια, 1990, Αθήνα
στο youtube:  www.youtube.com/watch?v=MVGoY9gom50
ταινια: Howl, 2010

«Circles of life»

2010-11-24T13:31:00.003+02:00

Οι κύκλοι της ζωής που μένουν ανοιχτοί μπορούν να χωρέσουν τα πάντα. Τι γίνεται όμως όταν η αρχή ενός κύκλου μιας χρονικής περιόδου συμπίπτει με την αρχή ενός επόμενου, τουλάχιστον γεωγραφικά;

Καθισμένος στο ίδιο τσίγκινο παγκάκι των ΚΤΕΛ να περιμένεις το ίδιο λεωφορείο να σε πάει στην ίδια πόλη για τον ίδιο περίπου σκοπό μετά από σχεδόν μια δεκαετία. Κι εκεί, μέσα στον θόλο των καυσαερίων, βγαίνεις για μια στιγμή απ’ τον εαυτό σου, στέκεσαι απέναντί του και μουδιασμένος σε παρατηρείς. Το σώμα πιο γεροδεμένο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου μαλακωμένα, τα ρούχα σε συμφωνία με τον χαρτοφύλακα που είναι ακουμπισμένος δίπλα σου και τα πόδια σου με ένα βάρος γνώσης για το πού πατούν. Άραγε ξέρουν στα αλήθεια; Κι ύστερα πόσα χώρεσαν όλα αυτά τα χρόνια; Τι έκανες; Τι κατάφερες; Πήρες τα πτυχία σου, τέλειωσες τα στρατιωτικά σου, έφτιαξες τη δουλειά σου, κατάφερες να βγάζεις τα λεφτά σου. Και να ‘σαι, πάλι εκεί, καθισμένος στο ίδιο τσίγκινο παγκάκι, το σώμα εφηβικό ακόμα, μεταλλάδικα μπλουζάκια και σακίδια τρύπια, αγωνία και προσμονή μαζί γι’ αυτό που πας να συναντήσεις. Πρώτη φορά μακριά από το σπίτι, καινούρια ζωή, καινούρια αρχή, εσύ κι άλλοι τριακόσιοι… Τότε δεν ήξερες που τελειώνει αυτή η διαδρομή. Ούτε που θα σκεφτόσουν πώς θα είσαι σε δέκα χρόνια… τι σημασία είχε; Το αίμα μέσα σου βράζει, η μουσική τρυπάει τα αυτιά σου, βαλίτσες γεμάτες φαγητό από το σπίτι και ρούχα καθαρά, οι φίλοι σου στα διπλανά καθίσματα, οι συμφοιτητές σου… θα μπορούσε να είναι σχολική εκδρομή. Όλα διασκεδαστικά.

Σήμερα μόνος, ο χαρτοφύλακας γεμάτος υποθέσεις και κώδικες. Η μουσική τρυπάει τα αυτιά σου, το αίμα σου βράζει, οι υδρατμοί ανεβαίνουν στα μάτια σου… δεν έχεις κανέναν δίπλα… πώς γλίστρησε ο καιρός; Δεν σταματάς να σκέφτεσαι πώς ήσουν πριν δέκα χρόνια… τι σημασία έχει;

Όλο τρέχεις να προλάβεις προθεσμίες, να χωρέσεις σε μια μέρα τη δουλειά δυο ημερών, κυνηγάς το χρόνο που πάντα μετρά αντίστροφα, περίεργο πράγμα… κι όμως ο χρόνος πάντα προχωράει ευθύγραμμα προς τα μπροστά! Και για μια στιγμή, εκεί ανάμεσα στα λεωφορεία, κάνεις μια τομή στο χρόνο, πλάτη με πλάτη, εσύ κι… εσύ. Αυτή είναι η ζωή σου, έτσι την έζησες ως τώρα, η διαδρομή σ’ έβγαλε στην ίδια αφετηρία. Περίεργο… Κι είσαι ακόμα πιο περίεργος για το πού θα βρίσκεσαι σε δέκα χρόνια. Είσαι; Μάλλον όχι… δεν έχει σημασία.

Σε λίγο θα φτάσεις στον προορισμό σου, κι εκεί, όλα θα είναι τόσο διαφορετικά και τόσο ίδια. Η άμμος και η λάσπη στα πλακόστρωτα θα λιώνουν κάτω από κάθε σου βήμα, η τεράστια πλατεία κρύα και πλημμυρισμένη από τα νερά της βροχής -σίγουρα θα βρέχει- η μυρωδιά του τούρκικου φαγητού θα ξεχύνεται από παντού… και τότε… πώς κρατιέσαι; Πώς δεν γκρεμίζεσαι μαζί με τις αναμνήσεις σου;

Οι πόλεις έχουν πολλές πλευρές. Μπορείς να μπεις μέσα τους από πολλές εισόδους. Αυτή τη φορά μπήκες από διαφορετική και ποιος ξέρει που θα οδηγηθείς… Στο τέλος σημασία έχει, πρόσωπο με πρόσωπο πια, να χτίζεις τις δεκαετίες σου κι όσο τραβήξει…

πρώτη δημοσίευση: www.fititis.gr

«Οι ζωές των άλλων»*

2010-11-24T13:22:00.002+02:00

October is the cruelest month… για να βρει κανείς σπίτι στο Βερολίνο.

Ο Οκτώβρης στην πόλη σηματοδοτεί μια καινούρια αρχή για πολλούς, μια ενδιάμεση στάση για κάποιους άλλους, μια φυγή για ακόμη πιο λίγους. Κάπως έτσι οι δρόμοι γεμίζουν με ανθρώπους που προσπαθούν να βολευτούν, να χωνευτούν όσο πιο γρήγορα και απόλυτα γίνεται. Άνθρωποι που περιφέρονται αναζητώντας την ιδανική στέγη χωρίς να διστάζουν να βγάλουν knockout τους δεκάδες άλλους υποψήφιους ενοικιαστές που διεκδικούν τα ίδια τετραγωνικά άλλοτε με χαρτιά-εγγυήσεις για τη φερεγγυότητά τους και άλλοτε με ύπουλα μέσα χρησιμοποιώντας φερειπείν τα χαρίσματα της σουηδικής καταγωγής τους.

Έτσι δεν είναι δύσκολο να μείνεις χωρίς στέγη για καιρό και να περιπλανιέσαι για βδομάδες από περιοχή σε περιοχή, από δρόμο σε δρόμο… κλείνοντας ραντεβού, χτυπώντας πόρτες, καμιά φορά και το κεφάλι σου στον τοίχο -μα ποιον τοίχο;- απ’ την απελπισία, γνωρίζοντας κάποιες βραδιές στο τέλος της τρελής αναζήτησης, κάποιους από τους συνδιεκδικητές σου και ως ηττημένοι πια μετά από τόσες απορρίψεις, να μοιράζεστε την μπύρα της παρηγοριάς!

Στο Βερολίνο, λοιπόν, ανακάλυψα την έννοια «zwischenmiete» δηλαδή ενδιάμεσος ενοικιαστής. Κάποιος έχει ένα συμβόλαιο για ένα σπίτι και αποφασίζει να μετακομίσει πριν τη λήξη του ή απλώς φεύγει ένα ταξίδι και υπενοικιάζει το διαμέρισμα ή ακόμα και το δωμάτιο του σπιτιού που μοιράζεται με άλλους. Συνηθίζεται επίσης και η ανταλλαγή σπιτιών ακόμα και στην ίδια γειτονιά! Αλλά ας υποθέσουμε -όχι αυθαίρετα- ότι βρισκόμαστε στο στάδιο της αναζήτησης στέγης προς το παρόν και όχι της ανταλλαγής!

Στο στάδιο αυτό, όταν οι ελπίδες σου εξανεμίζονται για την υπογραφή συμβολαίου ενοικίασης ενός σπιτιού στο όνομά σου, η ιδέα της υπενοικίασης φαντάζει δελεαστική, ειδικά αν υπολογίσει κανείς ότι η διάρκειά της μπορεί να είναι από μία εβδομάδα ως και αρκετούς μήνες, διάστημα κατά το οποίο μπορείς να ζήσεις σε ένα σπίτι πλήρως εξοπλισμένο.

Κάπως έτσι χτίστηκε μέσα μου η ιδέα του τσιγγάνικου τρόπου ζωής ως μια συνεχής μετακίνηση στη βάση ότι τίποτα δεν μου ανήκει και δεν ανήκω πουθενά.

Zwieschenmiete λοιπόν και οι ζωές των άλλων διαθλώνται μέσα από τη δικιά σου. Μπορείς να μπεις στην πραγματικότητά τους, να κοιμηθείς στο κρεβάτι τους, να φας με τα πιρούνια τους, να οικειοποιηθείς την οικεία τους κι έτσι να υπάρξει μια περίεργη ένωση των δύο πλευρών μέσα από την απουσία αλλά και την ταυτόχρονη παρουσία του άλλου. Μια ευκαιρία να ζήσεις διαχρονικά και συγχρονικά. Διαχρονικά καθώς η μια στιγμή της ζωής σου διαδέχεται την άλλη και συγχρονικά από τη στιγμή που η ζωή σου εντάσσεται στα συμφραζόμενα και την πραγματικότητα κάποιων άλλων ανθρώπων. Ζεις το δικό σου τώρα αλλά μέσα από το τώρα του απόντα/παρόντα!

Δεν είναι εύκολη διαδικασία ούτε να την καταλάβει ούτε να την εφαρμόσει κάποιος που έχει μια διαφορετική νοοτροπία με αρκετά ανεπτυγμένη την αίσθηση του ιδιωτικού χώρου, χωρίς να λείπει και μια τάση κρυψίνοιας πολλές φορές πίσω από αυτή.

Όμως έχει κατά την άποψη μου τρομερό ενδιαφέρον αυτή η έκθεση του προσωπικού χώρου σε κάποιον μη οικείο, σε κάποιον ξένο στην πραγματικότητα. Στοιχείο της οποίας είναι και τα γυμνά παράθυρα μέσα από τα οποία τις νύχτες μπορείς να δεις το φωτισμένο εσωτερικό των σπιτιών. Μια γύμνια που θα μπορούσε να εξηγηθεί εν μέρει από την έλλειψη ήλιου, η οποία καθιστά άχρηστες τις κουρτίνες και τα παντζούρια, χωρίς όμως να απαντά στο πώς η διαφάνεια αυτή εξαπλώνεται σε όλο το φάσμα της έννοιας της οικείας.

Προσπαθώντας να βρω μια απάντηση αλλά κυρίως μια στέγη αποφάσισα να μην αποκτήσω ένα δικό μου σπίτι αλλά μέσα από τα σπίτια των άλλων… να ζω κι ένα κομμάτι από τις ζωές τους.

Και για τα πρακτικά του θέματος αν χρειαστεί να αναζητήσετε ποτέ σπίτι στο Βερολίνο κάποιες από τις σελίδες που υπάρχουν στο Ίντερνετ είναι οι εξής:

www.wg-gesucht.de

www.immobilienscout24.de

www.zwischenmiete.de

*Από την ταινία «Das Leben der Anderen» 2006

Πρώτη δημοσίευση: www.fititis.gr

October...lin

2010-11-08T12:24:00.011+02:00

Speechless...

Εκτός Τάξης...

2009-12-09T20:06:00.007+02:00

βρέθηκαν όλοι εκείνοι, από διαφορετικά μέρη, για διαφορετικούς λόγους, ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές, αφήνοντας πίσω από κλειστές πόρτες, πίσω από θανατηφόρα σύνορα, ολόκληρες ζωές ή ζωές που μόλις ξεκινούσαν. Στα διάκενα αυτού του κόσμου που τους ώθησαν, συναντήθηκαν Εκτός Τάξης και άρχισαν να μαθαίνουν λέξεις όπως: ελπίδα, συνύπαρξη, αγώνας, αξιοπρέπεια και έτσι τα κοινά μας σημαινόμενα να αποκτήσουν το ίδιο σημαίνον.

Εκτός Τάξης…

βρεθήκαμε και όλοι εμείς, από διαφορετικά μέρη, για διαφορετικούς λόγους, ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές, αφήνοντας ανοιχτές πόρτες, μπροστά σε απενεργοποιημένα σύνορα για να συναντήσουμε ολόκληρες ζωές ή ζωές που μόλις ξεκινούσαν. Στα διάκενα αυτού του κόσμου που μας ωθούν, βρεθήκαμε Εκτός Τάξης ξανα-μαθαίνοντας λέξεις όπως: ανοχή, αλληλεγγύη, αγώνας, αξιοπρέπεια και έτσι το σημαίνον να αποκτήσει το πραγματικό του σημαινόμενο.

Η ομάδα «Εκτός Τάξης» συγκροτήθηκε από εθελοντές εκπαιδευτικούς στο Κοινωνικό Στέκι Μεταναστών, κύριος σκοπός της οποίας είναι η γλωσσική υποστήριξη των μεταναστών μέσω μαθημάτων της ελληνικής γλώσσας.

Info: Ερμού 23, Θεσσαλονίκη, T. 2310241015, www.socialcenter.gr

Ακούστε Gogol Bortello, Immigrant Punk εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=maocOiES-Mo&feature=related

Σκίτσο by eneko. (frontera=σύνορο -στα ισπανικά)

Προσοχή! Τσίχλες στο οδόστρωμα ή asshole-ικός τροχονόμος...

2009-11-25T17:20:00.003+02:00

Τυπικό μεσημέρι στη συμβολή Παπανδρέου και Μαρτίου. Η ροή των αυτοκινήτων αυξημένη. Τη δουλειά του φωτεινού σηματοδότη έχει αντικαταστήσει ένας τροχονόμος για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Ορθώς ως εδώ. Ως εδώ όμως… γιατί είναι λίγο μετά τις 4 και το ολοήμερο δημοτικό της περιοχής μόλις έχει σχολάσει. Παιδάκια ξεμαντρώνονται και ξεχύνονται στους δρόμους. Εκείνη την ώρα κάποιος πρέπει να προστατέψει τα αυτοκίνητα από τα επικίνδυνα μικρά που σέρνουν σα δαιμονισμένα τις τροχήλατες τσάντες τους και θα μπορούσαν να εμποδίσουν την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, καθυστερώντας έτσι, τους αθώους και κουρασμένους οδηγούς να γυρίσουν 5 λεπτά αρχύτερα στα σπίτια τους για να φάνε και να αποβλακωθούν στην τηλεόραση. Εξάλλου, τα μικρά ανθρωπάκια μπορούν να περιμένουν! Τι έκαναν στο κάτω κάτω όλη τη μέρα; Τι είναι 8 ώρες στο σχολείο; Τα αυτοκίνητα προηγούνται! Φυσικά, ο σχολικός τροχονόμος έχει σχολάσει πολύ νωρίτερα από τα παιδάκια του ολοήμερου. Είπαμε… και η επίφαση πολιτισμού έχει τα όριά της. Τη θέση του έχει πάρει ο τροχο-νόμος της ασφάλτου που σφυρίζει αδιαφορώντας επίμονα για τους ανήλικους ασυνόδευτους -ή μη- πεζούς. Αποτέλεσμα; Καρτερική υπομονή μαθητών και γονιών στην καλύτερη περίπτωση στην άκρη του δρόμου για πολλά λεπτά μέχρι να καταφέρουν να τον διασχίσουν.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η υπομονή εξαντλείται, πράγμα πολύ φυσικό και χαρακτηριστικό της παιδικής ηλικίας; Το να γλιτώσουν οι οδηγοί 2 φανάρια είναι πιο σημαντικό από την ασφάλεια των παιδιών μας; Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι έχει επιτελεστεί κάποιο παιδαγωγικό έργο στο χώρο του σχολείου τις προηγούμενες 8 ώρες, γκρεμίζεται μέσα σε λίγα λεπτά μόλις βγουν από εκεί. Σεβασμός: η πατημένη τσίχλα στο οδόστρωμα. Για παράδειγμα: Σήμερα πάτησα έναν φρέσκο σεβασμό και κόλλησε στο παπούτσι μου. (Για να χρησιμοποιήσω το ετυμολογικό τέχνασμα από την τελευταία ταινία του Λάνθιμου, τον Κυνόδοντα). Σύμφωνα με τη θεωρία των πιθανοτήτων ένα μεγάλο μέρος των οδηγών των αυτοκινήτων που διέρχονται εκείνη την ώρα την οδό είναι γονείς ή θα γίνουν κάποια στιγμή, και σίγουρα όλοι είναι πεζοί. Η προτεραιότητα στον πεζό, ανήλικο ή ενήλικο, όπως και σε καροτσάκια μωρών, αναπήρων και σε ποδήλατα πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι προτεραιότητα χρονική, αλλά ανθρωπιστική. Μην φτύνετε, λοιπόν, το σεβασμό σας από τα παράθυρα των αυτοκινήτων, γιατί στα δικά σας παπούτσια επιστρέφει!

foto: Abbey Road is the name of one of the Beatles albums. They called their album after the street, because the studio where they recorded the songs for this album was situated on Abbey Road. The special thing about this album it can be played as a continuous track. Released 26 September 1969

Έναν Οκτώβριο στην Κωνσταντινούπολη

2009-01-07T15:05:00.012+02:00

μέχρι την επόμενη αντάμωση να είσαι ίδια...
εις το επανιδείν λοιπον...

ευ-τοιχισμένη καινούργια χρονιά...

2009-01-06T14:46:00.003+02:00

κάθε μου αναπνοή με πνίγει.

δεν ξερω να υπάρχω...

ούτε σε γη

ούτε σε θάλασσα

ούτε σε ουρανό...

μόνο μαζί σου

καμια φορά

πετάω στη θάλασσα, κολυμπάω στη γη και περπατάω στον ουρανό.

σπασμένος εαυτός και ανάποδη συναρμολόγησή του

το κεφάλι στο νερό, το σώμα στο χώμα, τα πόδια στον αέρα.

στραβοπατώ και θάβομαι

μαλλιά αγκίστρια ψαρεύουν θλίψη με δόλωμα

θραύσματα εγκεφάλου

που εκκρίνουν ακόμα ίχνη μαύρων λέξεων.

κι ετσι ανάποδα

έβλεπα τα πνευμόνια μου που γλίστρησαν στο βυθό.

"Άριστον μη φηναι"

2008-05-07T14:31:00.005+03:00

Αναπνέω βαθιά ουρανούς ματαιότητας
σκεπτόμενη ότι
είμαστε περιφερόμενα σύνολα νεκρών κομματιών στο κενό
που ξαπλώνουν κάθε βράδυ στα ίδια κρεβάτια και πεθαίνουν ακόμα βαθύτερα

παλιότερα αφήναμε τ' αποτυπώματά μας σε γυαλιστερά χαρτιά
που απεικόνιζαν
παρελθόντες εαυτούς
τώρα πια
ακόμα πιο αόριστα και πιο άυλα γλιστρούν στις οθόνες

-μην αγγίζετε-

κι ενώ ελπίζουμε στην απαθανάτιση των λιγοστών
ευτυχισμένων εκφάνσεων της ύπαρξής μας
στην ουσία κλείνουμε το μάτι συνωμοτικά
στην απ-ο-θανάτιση τους
μ 'ένα παγωμένο και μακρόσυρτο "cheese" στα χείλια

μα η ελαστικότητα του προσώπου
μειώνεται με τα χρόνια

αναρωτιέμαι αν έχει σημασία το “sum”
πριν φτάσω στο “cogito”
το cogito δεν προϋπάρχει του sum…απλώς ακολουθεί…
“primum vivere, deinde philosophari”

στον ουρανό χύνεται μια τέφρα παρελθόντος
που φράζει τις αναπνευστικές οδούς μου
στάζουν ολόκληρες στιγμές,
με διαπερνούν
και θάβονται στην άσφαλτο

πάλι δεν λειτουργούν τα φίλτρα στα φουγάρα
κι ας μην έχει νυχτώσει ακόμα

-μην αναπνέετε-

εγκλωβίζω μέσα μου το τρέμουλο της ύπαρξης
άραγε αυτό είμαι?
αυτή η ασταθής ,τρεμουλιαστή αναπνοή
και παύω να είμαι
με την κάθε ανακουφιστική εκπνοή?

απ’τα μαλλιά μου σέρνεται στο πρόσωπο μια συγκεχυμένη αίσθηση ενός χρόνου
που κυλάει αντίστροφα
το χαράζει
ανοίγοντας δρόμο για τα επόμενα χρόνια που θα περάσουν
–αν με προλάβουν.

Δεν κατάλαβα ποτέ τι είμαι
τί άλλο
πέρα από θολές μέρες ακουμπισμένες άτσαλα η μια στην άκρη της άλλης…
σ'αυτες τις άκρες τους
άφηνα τα ίχνη μου
που δε διέφεραν σε τίποτα απ΄τα λαδωμένα αποτυπώματα στις φωτογραφίες

θολώνω
όλο και καθαρότερα πλησιάζοντας στη μοναδική υπαρκτή έκφανση
της ζωής μου
το...
τώρα

(στον τίτλο φράση του Αριστοτέλη-νομίζω)
[=καλύτερα να μην γεννιόμασταν]

Ά.νοιξη #1

2008-04-16T11:34:00.003+03:00

"για σενα ζω τη σκοτεινιά μιας άνοιξης που παραπαίει..."

Ν.-Α. Ασλάνογλου

Είναι στιγμές...

2008-04-02T20:45:00.003+03:00

που οι γερανοί λυγίζουν απ'το βάρος
του ηλιοβασιλέματος
ανήμποροι και σκουριασμένοι απ'το αλάτι
εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια
να σηκώσουν τον ήλιο που βυθίζεται
αιμορραγώντας στο νερό τις τελευταίες στιγμές της μέρας
ενώ οι γλάροι
μετατρέπονται σε όρνεα...

Αυτοκτονώ...σαν χώρα

2008-01-17T13:13:00.000+02:00

«Πολύκλαδα και βαθύρριζα δέντρα γενεαλογικά ρίχτηκαν στην φωτιά. Ληξιαρχεία τινάχτηκαν στον αέρα. Τα μεγαλύτερα πλιάτσικα γίνανε στα μουσεία και στα αρχεία του Κράτους. Μυθώδεις περιουσίες δεσμεύτηκαν. Αποκαλύφθηκαν αίσχη και αίσχη, σε μια κρίση εθνικού αυτοκολασμού. (…) Η ερωτική ζωή τετρακοσίων τουλάχιστον πρωθυπουργών αποτέλεσε το θέμα οργιαστικών ταινιών στηριγμένων σε αδιάψευστα τεκμήρια. Δημόσιοι άντρες, που δεν πρόλαβαν να το σκάσουν στο εξωτερικό εγκαίρως, υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν ανώτατα αξιώματα και να προβούν σε εξομολογήσεις μπροστά σε αφρίζουσες μάζες λαού που τους λιντσάριζαν και μετά τους έτρωγαν με την εκδικητική λύσσα των αδικημένων. Σεβάσμιοι προκαθήμενοι, μέλη της Ιεράς Συνόδου, εξωθήθηκαν απ΄ τα ίδια τους τ’ ανομολόγητα εγκλήματα σε θεαματικές αυτοκτονίες»

Απόσπασμα απ’το βιβλίο «Πεθαίνω σαν χώρα», του Δημήτρη Δημητριάδη, γραμμένο το 1977
Αποτελεί ρέκβιεμ για το σύγχρονο κόσμο και τις καταστροφές που έχει επιφέρει.

Προφητικό?
΄Η απλώς κλασικό έργο-επιτάφιος μιας χώρας, της δικής μας, που βρίσκεται σε προχωρημένη σήψη τους τελευταίους αιώνες?

Κι όμως πίσω απ'την καταστροφή διαφαίνεται η ελπίδα

και πίσω απ΄την ελπίδα διαφαίνεται η καταστροφή...

μιας παλιάς κοινωνικοπολιτικής ηθικής.

Θα επανέλθω στο βιβλίο σε επόμενη δημοσίευση …

"Αλήθεια, ζούμε ακόμα?"

2008-01-04T16:45:00.000+02:00

Αυτή τη χρονιά ας έρθει η ρήξη…
Η ρήξη με την κατασκευασμένη και επίπλαστη πραγματικότητα στην οποία κινούμαστε.
Η ρήξη με τους κανόνες, τα όνειρα, τους φόβους, τα θέλω και τα «δε θέλω» που δεν είναι δικά μας
Γιατί ανάλογα σε ποια κοινωνία γεννιόμαστε μας δίνεται και το αντίστοιχο πακέτο προσδοκιών που πρέπει να καλύψουμε.

Πρέπει να θες, να ονειρεύεσαι και να κυνηγάς τις συμβάσεις με το δημόσιο…σύνολο.
Βάζουν μπροστά σου επιθυμίες, σου δίνουν μια στα καπούλια και σου λένε "ζήσε".
Κι αρχίζει η κούρσα προς το θάνατο χωρίς να σηκώνεις το κεφάλι.

Γίνε υπάκουο παιδί, καλός/η μαθητής/τρια,

διάβαζε, διάβαζε, διάβαζε,
σπούδασε, βολέψου σε μια κωλοδουλειά,

δούλευε, δούλευε, δούλευε

για να γεμίζεις τρύπια ταμεία,

πάρε πολλά δάνεια απ΄τις αχόρταγες τράπεζες, αγόρασε ένα σπίτι,

συμβιβάσου, συμβιβάσου, συμβιβάσου

παντρέψου και κάνε και 2 παιδιά, διαπαιδαγώγησε τα «σωστά», κάνε εγγόνια και μετά άδειασε μας τη γωνιά!

"Αυτή ήταν η ζωη σου!"

"Λυπούμαστε, χάσατε!"

" Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή, ξαναπροσπαθήστε αργότερα!"

-αλλά δεν υπάρχει αργότερα!

Και στην καλύτερη περίπτωση αναρωτιέσαι εσύ
“Τι είναι ζωή, τι μη ζωή και τι το ανάμεσό τους?”
Μα πλέον η άγνοια και η σύγχυση που νιώθουμε είναι ίδια

για το “ζωή” όσο και για το “μη ζωή”.
Μαύρο κενό στους 2 πόλους κι αφήνεσαι στο ανάμεσο.

Τι σημασία έχουν τα πάντα όταν αδυνατείς να εντοπίσεις τον εαυτό σου μέσα στο χάος?
Για ποιον ζεις?
Και για ποιον χάνεσαι?

Έχουμε χάσει την επαφή και τη συνοχή κι έχουμε περάσει στην αποχή και τη συνενοχή.
Η ζωή είναι απλή και διαρκεί ελάχιστα. Επίσης μας δίνεται άπαξ.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί την κατάντησαν τόσο δύσκολη, τόσο που να υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν.
Τόσο δύσκολη που αμέτρητοι άνθρωποι πεθαίνουν απ’τη δίψα, την πείνα, τα όπλα, το άγχος… από τον αέρα!

Και όσοι επιβιώνουμε στην γενικευμένη εξαθλίωση είμαστε δυστυχισμένοι.

Γιατί?
Αν όντως είμαστε έξυπνα όντα, γιατί λειτουργούμε τόσο αυτοκαταστροφικά?
Είναι παράλογος ο συμβιβασμός των περισσότερων ανθρώπων μ’αυτή την υπαρξιακή παρακμή!

Γιατί δεχόμαστε τις επαναστατικές κινήσεις και αντιδράσεις άλλων εποχών ως κάτι θετικό και προοδευτικό ενώ στο παρόν μας δεχόμαστε τις συνθήκες γύρω μας ως έχουν?
Ποιος είπε ότι είναι ωραίες και σωστές?
Κι αν δεν είναι γιατί τις ανεχόμαστε?

Σταματηστε για λίγο την καταβύθιση τη ματαιότητα και κοιτάξτε γύρω σας την αδικία. Κοιτάξτε την μέσα σας και καταγγείλτε την και σταματήστε την!

Οδηγούμαστε σε αδιέξοδο, όμως η ανθρωπότητα έχει δείξει ότι λίγο πριν την καταστροφή και το χάος αντιδράει και κινητοποιείται.
Στιγμιαία…αλλά κινητοποιείται.
Σ’αυτή τη στιγμή ελπίζω.

Η λύση δεν είναι ο συμβιβασμός ή η φυγή!
Η λύση είναι ο αντικομφορμισμός και η παραμονή!

Καλή χρονιά γεμάτη ρήξεις με τους εαυτούς σας!

"Περιοχή γενέσεως κυματισμού"

2007-11-13T14:39:00.000+02:00

Αυτή την εγκλωβισμένη και μολυσμένη θάλασσα…
για κάποιο λόγο τη συμπαθώ.

Θα ήθελα να ρίξω όλα μου τα καράβια μέσα της

να μ’ επιπλέουν
γιατί
έχω βουλιάξει χιλιάδες φορές τα μάτια μου στη νοητή της άκρη
ακολουθώντας τα ηλιοβασιλέματα
ναυαγώντας τις μέρες και τις νύχτες στο βυθό της
σαπίζοντας τα περασμένα

Μου δίνει μια αίσθηση απόλυτης λύπης και δυστυχίας

είναι μια θάλασσα σιωπηλή, φιμωμένη, χωρίς διέξοδο σε άμμο ή απόκρημνα βράχια
με ευνουχισμένη την ορμή των κυμάτων της από τσιμεντένιο ακρογιάλι.

Κι όμως πριν λίγες μέρες περπάτησα δίπλα της ακούγοντας
τις «σπασμένες συλλαβές των κυμάτων» της.
Κι αντί για βούρκο και λάσπη έφτυνε νερό κι αλάτι
Λες και η αρρώστια της έγκειται στην καταπίεση των ορμών της.

Στους χαλεπούς καιρούς της κοιμωμένης...

2007-10-21T19:00:00.000+03:00

Στο είχα πει…κανείς δε θα μπορέσει να την ξυπνήσει.
Το μάρμαρο στα βλέφαρά της έπεσε βαρύ. Γιατί να ξυπνήσει?

Πληγωμένη μα ευτυχώς αρτιμελής συνεχίζει το βαθύ της ύπνο – όπως και όλοι εμείς…

Βεβήλωση χωρίς υπόβαθρο…

Έτυχε να δω την εικόνα της μουτζουρωμένης κοιμωμένης την ίδια μέρα που είδα και την εικόνα της ρίψης καυτού λαδιού σε σκυλί από έναν νεαρό βασανιστή στη χίο.
Για κάποιο λόγο συνδέθηκαν αυτές οι εικόνες μέσα μου…
Ελπίζω και οι πληγές του ζωντανού να επουλωθούν το ίδιο γρήγορα με αυτές της κοιμωμένης.
Γαλήνια...με μια υποψία ανακούφισης γέρνει το κεφάλι της για να δεχτεί τη φροντίδα απο τα χέρια των ειδικών και όπως όλα δείχνουν, αυτή τη φορά θα σωθεί.

Η κοιμωμένη δεν ταράχτηκε, όμως ταράχτηκαν όσοι την ονειρεύτηκαν λευκή και πάναγνη κάτω απ΄το φως του ήλιου...

“-…γιατί τ’αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια,
είμαστε εμείς. Τ’αγάλματα λυγίζουν αλαφριά… καληνύχτα.”
(Σεφέρης)

περισσότερος Χαλεπάς... εδώ

"Μακεδόνες είστε και φαίνεστε!"

2007-10-17T18:28:00.002+03:00

15 χρόνια πίσω. Εγώ 7 χρονών στο σπίτι μιας ξαδέρφης μου. Γεμάτη περηφάνια μου λέει «θα πάμε στο συλλαλητήριο σήμερα, γιατί οι σκοπιανοί θέλουν να μας πάρουν το όνομα Μακεδονία»
Παίρνω το ύφος του εξωγήινου. Τι εστί συλλαλητήριο? Και γιατί θέλουν και αυτοί το ίδιο όνομα? Αλλά και τι πειράζει? Εκείνη τη στιγμή μου αρκούσε το γεγονός ότι είναι κάπου που θα πάμε, άρα έξοδος απ’το σπίτι.
Χέρι-χέρι (!) απ’τη μια με την ξαδέρφη, χέρι-κοντάρι απο την άλλη με μια σημαία πιο μεγάλη απο μένα ξεχυθήκαμε στο δρόμο, με σκοπό να βρούμε τους συλ-λαλημένους.
Ο ήλιος της Βεργίνας κυμάτιζε απο πάνω μου, ενώ το αδύναμο παιδικό μου χέρι μην μπορώντας να αντέξει το βάρος του κονταριού, προδιέθετε την πιθανότητα δύσης του ήλιου στο κεφάλι κανενός συμπατριώτη μου, μακεδόνα! Βέβαια με τέτοια ένδοξη καταγωγή απο το Βουκεφάλα, μικρή θα ήτο η ζημιά!

Όταν φτάσαμε, οι μακεδονομάχοι είχαν ήδη μαζευτεί.
Τρόμος! Τα ηχεία στη διαπασών έπαιζαν τραγούδια που μας είχαν μάθει στο σχολείο για την Μακεδονία την ξακουστή. –πόσες φορές μας έβαλαν να λέμε τους ίδιους και τους ίδιους στίχους?- Άπειρες σημαίες που μ’έκαναν να νιώθω μειονεκτικά γιατί ήταν μεγαλύτερες απο τη δικιά μου παρόλο που μέχρι τότε ένιωθα ικανοποίηση και περηφάνια γιατί είχα καταφέρει να πάρω πιο μεγάλη σημαία απο την αδερφή μου.

Δε θυμάμαι και πολλά απο κει και πέρα, γιατί μετά ήρθε η απογοήτευση.
Σε κατάσταση έκστασης το πλήθος γύρω μου τραγουδούσε, φώναζε, κουνούσε τις τεράστιες σημαίες του…μα εγώ κόντευα να πάθω ασφυξία.
Μ’είχε πιάσει πανικός, γιατί όλα αυτά γίνονταν πάνω, ενώ εκεί κάτω που ήμουν εγώ το σκηνικό ήταν διαφορετικό. Βρισκόμουν περιτριγυρισμένη απο ένδοξους μακεδονικούς κώλους!
Τα υπόλοιπα του συλλαλητηρίου τα έχω απωθήσει ως τραυματικές εμπειρίες.
Δεν ξέρω πόση ώρα διήρκεσε η μάχη με τους μακεδονοκώλους, πόσοι με έσπρωξαν, πόσα αντρεία πόδια με ποδοπάτησαν… το κοντάρι- όπλο μου δεν ήταν πια στα χέρια μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Λιποτάκτησα μπροστά σ’αυτο το τρομακτικό γένος.
Εξαντλημένη, εξαπατημένη και σκλαβωμένη γύρισα στο σπίτι της ξαδέρφης. Έβαλα τη σημαία μου στο πίσω σκοτεινό μπαλκόνι και την άφησα να σαπίσει εκεί, ως ένδειξη τιμωρίας που δεν έπεσε τελικά σε κανέναν βουκεφάλα!

Τώρα που τα εθνικιστικά είναι και πάλι της μοδός η εντιμότατη και ειλικρινέστατη κυβέρνησή μας θέλοντας να υφαρπάξει –αγαπημένη λέξη του ούτε στα όνειρά του “μέλλοντα αρχηγού”- ψηφοφόρους από το Μέγα Καρατζαφέρη –κατά το Μέγα Αλέξανδρο- διαδίδει ψεύδη.
Πατώντας ο Κωστάκης στην ανάγκη των Βουκεφάλων για Μεγαλέξανδρους, μα και στο βουκεφαλισμό τους μίλησε για βέτο.
Μη θέλοντας να ανήκω στο είδος του Βουκεφάλα και θέλοντας να περιορίσω την άγνοιά μου διάβασα διάφορα, ανάμεσα στα οποία και ένα άρθρο του ιού της ελευθεροτυπίας, απόσπασμα του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

"Μακεδονικές σαλάτες"

Το ανύπαρκτο βέτο

http://archive.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=06.10.2007,id=1566800,88466320,81959440

(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/10/2007)

επιστροφη

2007-08-31T02:35:00.000+03:00

επέστρεψα εδω και καιρό...

εξού και τα πυροτεχνήματα.

ποιοί τα έριξαν στους ουρανούς?

αυτοί που με αποχωρίζονταν?

αυτοί που με υποδέχονταν...?

άγνωστο!

τελευταία μερα του αυγούστου κι εγω νιώθω ότι βρίσκομαι στη μεση του καλοκαιριού.

προσπαθω να βουτήξω στα νερά όσες περισσότερες φορές προλάβω...

και να γεμίσω τις παλάμες μου με άμμο, κοχύλια, αλάτι, αστερίες!

-δυστυχώς με φόντο όχι πια πεύκα και τζιτζικες, αλλά κάρβουνα και πάλι κάρβουνα...

-έχω μαζέψει πολλές εικόνες και πολλές λέξεις...

καλώς ξανά-βρεθήκαμε!

στην υγειά σας!

Granada!

2007-05-24T19:17:00.000+03:00

Τυλιγμένη από τη Sierra Nevada κάτω απ΄τη σκιά της Alhambra βρίσκεται η Γρανάδα!

Νομίζω ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όταν αναφερόμαστε στην Ισπανία έρχονται στο μυαλό μας μοτίβα ανδαλουσιανά.

Ο χαρακτήρας της είναι ισχυρός, ξεκάθαρος, φωναχτός.

Η Γρανάδα ως σύνολο εικόνων, αισθήσεων, γεύσεων, ήχων είναι απολύτως ερωτεύσιμη. Εγώ την ερωτεύτηκα κι έζησα εκεί τις πιο όμορφες και χαλαρές στιγμές που έχω ζήσει ως τώρα στην Ισπανία.

Αντιστρόφως ανάλογα από την περίπτωση της Μαδρίτης, εδώ τα εξωτερικά μεγέθη συρρικνώνονται και το εγώ των ανθρώπων αποκτά μια ισχυρή θέση μέσα στο χωροχρόνο.

Συνάντησα ανθρώπους να λιώνουν από ήλιους και να δροσίζονται κάτω από σκιές παίζοντας flamenco. Να τρώνε tapas δωρεάν κάτι που για μενα που κατηφόριζα από Καταλονία ήταν αδιανόητο… στα όρια του πολιτισμικού σοκ.

Στη Βαρκελώνη όταν συναντάω-σπάνια- τη λέξη gratis (=δωρεάν) ψάχνω πάντα τον αστερίσκο που κάνει το gratis ...ξε-gratis.
Στη Γρανάδα με μια μπύρα σε ταΐζουν.
Βολικό για να λύσεις το βιοποριστικό και τέλεια δικαιολογία για να πιεις μπύρες.

Έκρηξη χρωμάτων σε κάθε γωνία!

Άπειρα λουλούδια κρέμονται από μπαλκόνια, τοίχους, ουρανούς.
Χρωματιστές πιτσιλιές σε κάθε επιφάνεια.

Οι άραβες άφησαν στη γρανάδα κομμάτια από τον πολιτισμό τους, οι τσιγγάνοι της έδωσαν τον αέρα ελευθερίας και τη δημιουργικότητά τους και οι γραναδίνοι προστάτευσαν την κληρονομιά και δεν την γκρέμισαν.

Στους δρόμους ένιωθα απόλυτη χαλαρότητα.

Νεολαίοι ξυπόλητοι, μισόγυμνοι, βρώμικοι, ανένταχτοι, όμορφοι κάθονται σε σκαλοπάτια, βουτάνε τα πόδια τους στα σιντριβάνια και στα ρυάκια, πουλάνε ψωμιά που φτιάχνουν μόνοι τους, τραγουδάνε.

Και δίπλα στους νεολαίους…
Ηλικιωμένοι με τα καλά τους στις πλατείες πίνουν μπύρες τη μια πίσω από την άλλη, πιάνουν κουβέντα με τους πάντες, φωνάζουν και γελάνε.

Ένα μεσημέρι μια γιαγιά μ’ένα χαμόγελο στα χείλη μου ζήτησε να της κάνω λίγο χώρο στη σκιά γιατί είχε πρόβλημα με την καρδιά της και δεν έπρεπε να τη χτυπάει ο ήλιος. Ένα λεπτό αργότερα σήκωνε το ποτήρι της ψηλά προς τις φίλες της και προς εμένα πίνοντας την 3η της μπύρα και φωνάζοντας salud! (υγεία)
Για τέτοιες καρδιές μιλάμε!

Σε κάθε βήμα ένιωθα ότι βρισκόμουν σε νησί, μόνο που η μοναδική ύπαρξη νερού περιοριζόταν σε μερικά σιντριβάνια και ένα ρυάκι.

Ζαλισμένη ένα απόγευμα μπήκα στο κέντρο νεοελληνικών σπουδών και πάνω σ’ένα τραπέζι βρήκα ακουμπισμένες σελίδες με στιχουργήματα του Σιγανίδη.
Μια στάλα ο κόσμος!

Σε κάθε στενάκι που έστριβα και μια έκπληξη.

Ο ουρανός της καθαρός, χωρίς την υγρασία της Βαρκελώνης.
Αγγίζοντας τις πέτρες, το χώμα, τη σκόνη στις ξύλινες πόρτες τα συναισθήματα ξεσπούν.

Γυναίκες τσιγγάνες πιάνουν το χέρι σου για να κάνουν τα μαγικά τους και νιώθεις περίεργα, γιατί δεν έχεις συνηθίσει να σου κρατάνε το χέρι στο δρόμο άνθρωποι ξένοι.

Ή απλώς σε χαιρετάνε καθώς περνάς έξω από τα σπίτια-σπηλιές τους στο Sacromonte.

Τις νύχτες οι τσιγγάνοι στους δρόμους και στα μαγαζιά και όσοι άλλοι επιδέξιοι μπορούν χτυπούν ρυθμικά παλαμάκια ενδυναμώνοντας τους λυγμούς των τραγουδιών και αγγίζοντας με τα δάχτυλά τους τις χορδές της κιθάρας και τις χορδές των συναισθημάτων σου

και σε μαγεύουν…

Madrid

2007-05-22T07:33:00.001+03:00

Είχα πει ότι δε θα κατέβαινα για δεύτερη φορά Μαδρίτη και Γρανάδα μιας και ο υπόλοιπος χρόνος παραμονής μου στη Βαρκελώνη άρχισε να μειώνεται δραματικά. Δε θα μπορούσα όμως ποτέ να αντισταθώ σε πρόσκληση πραγματικών, καλών μου φίλων!
Και έκανα καλά!

Μαδρίτη λοιπόν,

την πετύχαμε ένα σαββατοκύριακο που γιόρταζαν τον προστάτη της πόλης τους, τον San Isidro.

Συναυλίες, γιορτές, ρυθμοί ασυντόνιστοι σε όλους τους δρόμους!

Μια πόλη που σε ρουφάει και σε φτύνει από παντού. Περπατώντας ένιωθα αβεβαιότητα για κάθε μου βήμα.
Ένιωθα ότι όλα έρχονται κατά πάνω μου.
Ένα συνεχές χάσιμο…καμιά οικειότητα!

Τα μάτια μου γέμισαν κτίρια!
Τεράστια, άσπρα, βαριά, το ένα δίπλα στο άλλο σαν τείχη που δε σε προστατεύουν, αλλά σε εγκλωβίζουν μέσα στους μεγάλους, αχανείς δρόμους που βρίσκονται ανάμεσά τους.
Δρόμοι που δεν μπορείς να φανταστείς από πού αρχίζουν και πού τελειώνουν και κτίρια που επίσης δεν μπορείς να ξεχωρίσεις που τελειώνει το ένα και που αρχίζει το άλλο.

Συνέχεια αναζητούσα ουρανό!

Η πόλη επιβάλλεται στον άνθρωπο, τον μηδενίζει και τον εξορίζει σε γειτονιές ανάλογα με το ποια ταιριάζει στον καθένα.
Δεν μπόρεσα ούτε για μια στιγμή να μπω στο ρυθμό της πόλης, ίσως όμως έφταιγαν οι γιορτές που την είχαν αποσυντονίσει.

Το παλάτι σκέτη ασφυξία και μια αίσθηση ότι έχεις συνέχεια κάτι πάνω από το κεφάλι σου.

Rastro υπαίθρια αγορά-παζάρι.

Γίνεται κάθε Κυριακή και μαζεύονται χιλιάδες κόσμου. Μπορείς να βρεις ό,τι θες…από σκουλαρίκια μέχρι αντιασφυξιογόνες μάσκες, γούνες να κυλιούνται στις άκρες των πεζοδρομίων και σακατεμένες παντόφλες…

εδώ όλα πουλιούνται.

Παλιότερα λένε ήταν όλα φτηνά…μετά ήρθε το ευρώ.

Περπατώντας βγήκαμε στο Retiro… ένα μεγάλο πάρκο…

και δυστυχώς γεμάτο αστυνομία τη μέρα που πήγαμε.

Έκαναν παρέλαση μπροστά μας πεζοί, με μηχανές, με αυτοκίνητα, με κλούβες…μέχρι και με άλογα.

Atocha…σταθμός που έχει μέσα του μια ζούγκλα. Απίστευτη υγρασία, ζέστη…κλίμα τροπικό. Έξω απ’αυτό το σταθμό έγινε το τρομοκρατικό χτύπημα στις 11 Μαρτίου πριν 3 χρόνια.

Έχω την εντύπωση ότι σε περιπτώσεις τέτοιων πόλεων είναι επιτακτική η ανάγκη ανθρώπινων σχέσεων (που δεν ευνοούνται καθόλου από το μέγεθος των πόλεων), γιατί διαφορετικά η παγωμένη και σκληρή αίσθηση που αποπνέουν τα κτίρια σε κάνει να νιώθεις σα μύγα που πέφτει πάνω στα τζάμια!

Έπρεπε να ανέβω σε ασανσέρ για να δω τι κρύβεται πίσω απ’τους τσιμεντένιους όγκους.

Μάλλον αυτό που με ενόχλησε ήταν η έλλειψη κενών που δε σε αφήνει να ξεφύγεις. Κενών ανάμεσα στα κτίρια, ανάμεσα στα πλήθη των ανθρώπων…

Γρήγορα ένιωσα ότι χρειαζόμουν μια βαθιά και καθαρή αναπνοή...

Για να καθαρίσω τα μάτια μου απ’το αστικό τοπίο γλίστρησα σχεδόν αυτονόητα και απολύτως χαλαρά μέχρι τη Γρανάδα.
Αν και για να πω την αλήθεια κατέβηκα γιατί ήμουν τόσο χαρούμενη που είχα δίπλα μου ανθρώπους κοντινούς και αγαπημένους.

La vie en rose...

2007-04-28T20:12:00.000+03:00

Sant Jordi!

Ή αλλιώς η μέρα των νεκρών τριαντάφυλλων!

Κάθε χρόνο στις 23 απριλίου γιορτάζουν στην καταλονία τη μερα του Sant Jordi, ο οποίος είναι ο προστάτης των καταλανών.

Το έθιμο λέει ότι εκείνη τη μέρα οι άνδρες δίνουν ένα τριαντάφυλλο στις γυναίκες και οι γυναίκες κάνουν δώρο στους άνδρες ένα βιβλίο!
Αλλά καθότι ζούμε σε εποχή ισότητας-θέλω να πιστεύω- μεταξύ των φύλων, όλοι προσφέρουν και δέχονται ένα τριαντάφυλλο και όλοι αγοράζουν τουλάχιστον ένα βιβλίο.

Το παραμύθι λέει ότι σε μια λίμνη ζούσε ένας δράκος ο οποίος έκανε επιθέσεις στο κοντινό χωριό αναζητώντας τροφή.
Οι κάτοικοι τού πρόσφεραν κάθε μέρα 2 πρόβατα.
Όταν όμως τελείωσαν τα πρόβατα ο βασιλιάς διέταξε να επιλέγεται τυχαία κάθε μέρα ένας νέος ή μια νεαρή κάτοικος του χωριού και να προσφέρεται για τροφή στο δράκο.
Ξέχασε όμως να αποκλείσει τα μέλη της βασιλικής οικογένειας με αποτέλεσμα μια μέρα ο κλήρος να πέσει στη βασιλοπούλα!
Ο βασιλιάς πρότεινε να μοιράσει τα πλούτη του στους κατοίκους του χωριού αρκεί να μην πεθάνει η κόρη του!
Φυσικά οι υπήκοοι του δεν ήταν και τόσο υπάκουοι και τον απείλησαν ότι θα κάψουν το παλάτι αν δε στείλει στο δράκο την κόρη του!

Στο δρόμο η βασιλοπούλα συνάντησε τον Jordi, ο οποίος σκότωσε το δράκο, έσωσε τη βασιλοπούλα και έγινε Sant!

Εκεί που έσταξε το αίμα του δράκου βγήκε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, το τριαντάφυλλο του Sant Jordi!

Η ιστορία λέει ότι το έθιμο με το τριαντάφυλλο κρατάει από τον 15ο αιώνα, όταν αυτή η μέρα ήταν η γιορτή των ερωτευμένων.
Το έθιμο του βιβλίου προστέθηκε αιώνες αργότερα, μετά το 1900.

Η Unesco έχει καθιερώσει τη μέρα αυτή ως μέρα βιβλίου και οι καταλανοί είναι πολύ περήφανοι, γιατί ο εορτασμός της μέρας του βιβλίου ξεκίνησε από εδώ.

Βρέθηκα στην κεντρικότερη πλατεία της Βαρκελώνης στην plaza Cataluña, τα ξημερώματα της 23 Απριλίου.
Οι δρόμοι ήταν έρημοι.
Και με κάθε αναπνοή μου μύριζα τριαντάφυλλο.
Στις 6 το πρωί έστηναν τους πάγκους τους, ξεφόρτωναν από τα φορτηγά άπειρα τριαντάφυλλα και τα ταχτοποιούσαν δίπλα σε άλλους πάγκους που ξεχείλιζαν βιβλία.
Έκανα βόλτες απολαμβάνοντας την ανοιξιάτικη μυρωδιά, κρυφοκοιτάζοντας τα γεμάτα κιβώτια με βιβλία.

Όταν ξανακατέβηκα το απόγευμα στο ίδιο σημείο γινόταν χαμός.
Η μυρωδιά των τριαντάφυλλων είχε εξαφανιστεί. Εξάλλου με δυσκολία μπορούσα να αναπνεύσω μέσα σε τόσο μεγάλο πλήθος.

Όλοι κρατούσαν τριαντάφυλλα και σακούλες με βιβλία.

Στους πάγκους είχαν προσφορές, καινούργιες κυκλοφορίες, συγγραφείς που υπέγραφαν βιβλία, χέρια που προσπαθούσαν να αρπάξουν κάποιο βιβλίο…

Εντόπισα κι έναν καθηγητή μου από το εδώ πανεπιστήμιο να υπογράφει τα βιβλία του.

Στους πάγκους μπορείς να βρεις τα πάντα!!
Από την Enstabul του Παμούκ μέχρι αυτονομιστικό υλικό, αναρχικούς να χαρίζουν βιβλία και λεξικό αρχαίων ελληνικών-ισπανικών–το οποίο αγόρασα-.

Και φυσικά αφού είναι μια μεγάλη μέρα για την καταλονία, δε θα μπορούσε να μην έχει οργανωθεί πορεία διαμαρτυρίας με αίτημα την ανεξαρτησία της καταλονίας!

Σε όλα τα μπαλκόνια βγάζουν σημαίες καταλανικές. Δεν τις βάζουν σε ένα κοντάρι όπως στην (βόρεια) ελλάδα, αλλά τυλίγουν με τεράστια πανιά σημαίες τα μπαλκόνια τους, τα παράθυρά τους, τις εισόδους των καταστημάτων…τα πάντα!

Και τα τριαντάφυλλα διακοσμούνται πάντα με αυτοκόλλητα ή κορδέλες κοκκινοκίτρινες με τα χρώματα της σημαίας τους.
Μετά από ένα σημείο νόμιζα ότι μπορούσα να δω μόνο το κόκκινο και το κίτρινο!

Όταν αρχίζει να νυχτώνει και ο κόσμος γεμίζει τα μπαρ και τα τάπας, τα βιβλία που περίσσεψαν ξαναμπαίνουν στα κιβώτια και τα νεκρά τριαντάφυλλα που δεν είχαν την τιμή να αγοραστούν και να προσφερθούν σε αγαπημένες/ους…
μάταια μένουν βουτηγμένα στο νερό περιμένοντας τον επόμενο προορισμό…πριν πεταχτούν μετά από 2 μέρες στα σκουπίδια.

La vie en rose…

La muerte en rose…

"Para ser libre tienes que luchar"

2007-03-23T16:59:00.000+02:00

[= για να είσαι ελεύθερος πρέπει να αγωνιστείς]

Η έννοια της ελευθερίας δεν περιορίζεται…
Στα όρια της ζωής.
Πολλές φορές μπορεί να βρίσκεται έξω απ’αυτήν.

Αυτή τη φορά θα κατέβω πιο νότια στην ισπανία…
Όχι για περιήγηση-ελπίζω αργότερα να προλάβω να προγραμματίσω ένα ταξίδι στο νότο- αλλά για μια ακόμη μορφή ελευθερίας.

Στη γρανάδα, λοιπόν,την προηγούμενη βδομάδα ο αγώνας της Inmaculada Echevarria για ελευθερία έλαβε αίσιο τέλος, σύμφωνα με τις επιθυμίες της.
Ελευθερώθηκε από την ύπαρξη που τη φυλάκιζε.
Από ένα σώμα νεκρό στην ουσία.

Η ζωή της Inmaculada Echevarria ήταν ένα σύνολο ατυχών γεγονότων.
Ο πατέρας της πέθανε όταν αυτή ήταν 17 χρονών. Η μητέρα της όταν ήταν 25. Η αδερφή της ζει με προβλήματα και ο αδερφός της πέθανε πριν γεννηθεί η ίδια.
Αργότερα ο άνδρας της σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα όταν ο γιος τους ήταν 8 μηνών.
Μην αντέχοντας το πλήγμα έδωσε το γιο της για υιοθεσία.

Στα 30 της χρόνια λόγω μυϊκής δυστροφίας ακινητοποιήθηκε εντελώς σ’ένα κρεβάτι.
Τα τελευταία 10 χρόνια ζούσε συνδεδεμένη με αναπνευστήρα μέσω τραχειοτομής.

Η ζωή της παρεχόταν μέσα από ένα σωλήνα.

Μπορούσε δύσκολα να μιλήσει λόγω της μυϊκής δυστροφίας στο λαιμό και στο πρόσωπο, όμως τις λέξεις της και τις σκέψεις της δεν μπορούσε να τις σταματήσει κανένα εμπόδιο!

Απ’τα 29 είχε πάρει την απόφαση ότι ήθελε να πεθάνει κι ήταν σίγουρη για την απόφαση της αυτή. Χρειάστηκε να αγωνιστεί μέχρι τα 51της για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία της.

«θέλω ένα θάνατο γρήγορο, αξιοπρεπή και χωρίς πόνο» επαναλάμβανε τα τελευταία χρόνια.

«αν στη ζωή δεν έχεις κουράγιο, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα» το τελευταίο της κουράγιο το αφιέρωσε στον αγώνα της για το θάνατο.

Εκμεταλλεύτηκε ένα νόμο για την αυτονομία του ασθενή του 2002, σύμφωνα με τον οποίο ο ασθενής έχει δικαίωμα να απορρίψει την οποιαδήποτε ιατρική φροντίδα οποιαδήποτε στιγμή.
«Για κάθε πράξη που εμπίπτει εντός των ορίων της υγείας ενός ασθενή είναι απαραίτητη η ελεύθερη και εκούσια συγκατάθεση του παθούντα»

Η περίπτωσή της χαρακτηρίστηκε παθητική ευθανασία.
Η διαφορά της περίπτωσης της ήταν ότι δε ζητούσε να της χορηγηθεί κάτι στον οργανισμό για να προκαλέσει το θάνατο.
Ζήτησε την μη παροχή ιατρικής φροντίδας. Δηλαδή την αποσύνδεσή της από τον αναπνευστήρα,.
Το δικαστήριο της Ανδαλουσίας δέχτηκε ως νόμιμο το αίτημα της για διακοπή της ιατρικής φροντίδας την προηγούμενη βδομάδα και δικαίωσε τον αγώνα ελευθερίας της Inmaculada.

Σε όλη της τη ζωή, είπε η Inmaculada, η τύχη της γύρισε την πλάτη. Μόνο τώρα στο τέλος ένιωσε τυχερή…

Σίγουρα η ζωή είναι το πολυτιμότερο αγαθό.
Αλλά τι γίνεται όταν από αγαθό μετατρέπεται σε κενό?
Πόσο χειρότερη μπορεί να είναι οποιαδήποτε φυλάκιση του σώματος από ένα σώμα-φυλακή αποκομμένο απ’τη συνείδηση ενός ανθρώπου, απ’τις επιθυμίες του, απ΄τις ανάγκες του, απ’τα συναισθήματά του?

Κι όμως
χωρίς καμιά ελπίδα απελευθέρωσης μέσω της ύπαρξης,
χωρίς καμία ελπίδα ίασης
χωρίς ούτε καν τη βοήθεια του σώματος για την επίτευξη του στόχου,
μόνο-αλλά αρκεί!- με τη λειτουργία του μυαλού…
ο αγώνας για την ελευθερία δεν σταματάει.
Γιατί η ελευθερία της σκέψης καθορίζει τους κανόνες της ύπαρξης… ή της μη ύπαρξης!

«Το να πεθαίνεις με αξιοπρέπεια σημαίνει να πεθαίνεις με ελευθερία και κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να πεθάνει όπως και όποτε θέλει», υποστηρίζει η οργάνωση Δικαίωμα για ένα Θάνατο Αξιοπρεπή, στην οποία είχε προσφύγει η Inmaculada.

Κάνεις δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει αυτούς τους ανθρώπους για την επιθυμία τους…
Καμία εκκλησία!
Η Inmaculada είχε πει για όσους την έκριναν με βάση το λόγο του θεού τους:
«κανείς απ’αυτούς δε βρίσκεται σ’αυτό το κρεβάτι. Αν δεν με καταλαβαίνουν, είναι γιατί δεν είναι στη θέση μου. Αν ο δικός τους θεός τους γεμίζει, λοιπόν, ας συνεχίσουν. Αλλά να σέβονται την ελευθερία του καθενός!»

Φαντάζομαι πως όταν στερήσουμε από ανθρώπους που δεν μπορούν να ελέγξουν και να ορίσουν τίποτα παραπάνω και συγχρόνως τίποτα λιγότερο από την επιθυμία τους για ζωή ή μη ζωή, κι αυτή τη μοναδική δυνατότητα, της επιλογής, πρώτοι εμείς καταπατάμε την έννοια του υψηλότερου και πολυτιμότερου αγαθού.
Γιατί η έννοια του υψηλότερου αγαθού συνοδεύεται και αποτελείται από πολλές άλλες σημαντικές αξίες και αρχές όπως ο σεβασμός της αξιοπρέπειας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Οι ζωές μας ανήκουν σε μας.
Γεννιόμαστε χωρίς τη θέλησή μας, αλλά μας δίνεται το δικαίωμα επιλογής στο θάνατο.
Η ύπαρξη δεν είναι απλό πράγμα.
Κι όταν οι ίδιοι οι κανόνες της ζωής, η πραγματικότητα, ο τρόπος που είμαστε φτιαγμένοι, η φύση μας δεν μας εγκλωβίζουν στην υποχρεωτική ύπαρξη, αλλά μας αφήνουν ελευθερους να επιλέξουμε, ποια θρησκεία είναι ανώτερη ώστε να περιορίζει αυτή μας την ελευθερία?

Για τη ζωή μας είμαστε ελεύθεροι να πάρουμε όποιες αποφάσεις θέλουμε…
όμως για τις ζωές των άλλων, όχι!

2007-03-14T03:07:00.000+02:00

Δεύτερη σύντομη βόλτα…

Δεν άντεξα στον πειρασμό και γυρνώντας από το πανεπιστήμιο χθες κατέβηκα σ’ένα χωριο.

Το πανεπιστήμιο βρίσκεται περίπου 40 λεπτά με το τρένο από το κέντρο της πόλης.
Στη διάρκεια του σύντομου ταξιδιού περνάμε από χωριά που πλέον γίνονται προάστια.

Επέλεξα τη floresta εξαιτίας μάλλον του ονόματος.
Floresta σημαίνει άλσος/δάσος.
Και η εικόνα ανταποκρίνεται στο όνομα.

Δεν προχώρησα πολύ βαθιά… δεν περίμενα να είναι τόσο μεγάλο.

Συνάντησα σχετικά σύντομα την πλατεία του χωριού.
Δεν ήταν ακριβώς πλατεία…αλλά ένα σταυροδρόμι.
Ακολούθησα τυχαία έναν δρόμο.
Μπήκα στο δάσος…και περπάτησα –για την ακρίβεια σκαρφάλωσα ανάμεσα στα σπίτια, χαζεύοντας τις αυλές τους…και τα σκυλιά τους.
Ανοιχτά παράθυρα, λουλούδια, πέτρες, κοχύλια(!) στα περβάζια, ησυχία, πεύκα, στενά δρομάκια ανάμεσα σε αναρριχώμενα φυτά που σε οδηγούν σε αυλές και μισάνοιχτες πόρτες…

Μέχρι που άρχισα να διψάω κι αναζήτησα κάποιο μέρος που θα μπορούσε να μου προσφέρει λίγη παγωμένη μπύρα.

αν στρίψεις απ’το σταυροδρόμι-πλατεία αριστερά λίγα μέτρα πιο κάτω θα συναντήσεις μια γιαγιά μέσα σ’ένα περιφραγμένο χώρο. Μια πινακίδα σ’ενημερώνει ότι πωλούνται φυτά. Πίσω απ’το πλέγμα υπάρχουν λεμονιές, κάκτοι, χρωματιστά λουλούδια! Πανέμορφα…σκετος πειρασμός…αλλά που να τα βάλω? Και πώς να τα κουβαλήσω…
αν μεινω ποτέ πιο μόνιμα στα μέρη αυτά…

μ'αυτό το αυτοκίνητο θα έμενα...και θα μετέφερα τα λουλούδια μου...

δεν έβγαλα φωτογραφία…ένιωθα ήδη αρκετα τουρίστρια για να βγάλω τη φωτογραφική…
ελα να το δεις…αξίζει…όπως και τα υπόλοιπα χωριά.
Μέχρι να φύγω θα κατέβω σε όλες τις στάσεις.

Σε κάθε δρόμο που έστριβα μύριζε δάσος…
Και μετά μύριζε χωριό…
Αναζητώντας την παγωμένη μπύρα βρέθηκα στην υποτιθέμενη πλατεία.
Ένα εστιατόριο πάνω σε μια γωνία μου φάνηκε ιδανικό.
Εξω στα τραπεζάκια καθόντουσαν 3-4 φρικιά μεγάλης ηλικίας με ροζ και πράσινα μαλλια…
Και διπλα ένας τύπος με καπέλο, γυαλιά, μούσια, πετσί και κόκαλο που έπινε μπύρες…είχε κάτι από κούβα και western μαζί!
Πλησίασα το εστιατόριο και η μυρωδιά του βραστού βουβαλιού μ’έπνιξε.
Τόσο χωριο!
Δεν έχω ιδέα πώς μυρίζει το βραστό βουβάλι…
Υπέθεσα ότι αυτό θα μύριζε έτσι, αφού η πινακίδα απ’έξω έγραφε ότι το πιάτο της ημέρας ήταν το βραστό βουβάλι…
Τουλάχιστον έτσι το μετέφρασα με τα λειψά ισπανικά μου…

Μεσημέριασε…ώρα να επιστρέψω στην έντονη ζωή…
Έφυγα παρέα με τα φρικιά…
Αυτά συνέχισαν τη ζωή τους παίζοντας ποδοσφαιρο σε μια παιδική χαρά κι εγώ περίμενα το επόμενο τρένο για να γυρίσω στην πόλη.
25 λεπτά μετά βρισκόμουν στο πιο κεντρικό σημείο της βαρκελώνης!

τι πιο ελεύθερο απ'το να ριζώνεις στον αέρα?

Είναι τόσο εύκολο να ξεφεύγεις…
Και μετά να επιστρέφεις όχι εκεί απ’όπου ξεκίνησες, αλλά εκεί απ’όπου άφησες τη ζωή σου στη μέση…
Μετά απο ένα σημείο δεν έχει σημασία από πού ξεκινάς…αρκεί να απομακρύνεσαι όσο μπορείς απ’το σημείο της εκκίνησης!

Υπόσχομαι να επιστρέψω με πιο βολικά ρούχα και περισσότερη μπαταρία στη φωτογραφική μου…
Ήταν μια μη προγραμματισμένη βόλτα και πραγματικά με ανανέωσε!

Hasta luego…
Μεχρι το επόμενο ταξίδι…

2007-03-12T23:37:00.002+02:00

Συμπληρώθηκαν 3 χρόνια απ’το τρομοκρατικό χτύπημα στο σταθμό της atocha αλλά και σε άλλα 3 σημεία της μαδρίτης.
Στην τηλεόραση και στις εφημερίδες έχουν αφιερώματα. Κάποια είναι χωρίς λόγια…μόνο εικόνες.
Είναι αρκετές για να νιώσεις τη φρίκη, αλλά για την ιστορία και την επίγνωση των συνθηκών που οδηγούν στα τυφλά χτυπήματα χρειάζονται τα λόγια.

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο σημαδεύει ένα λαό ένα τετοιο χτύπημα ή και μικρότερο…
Πόσο σημαντικό μπορεί να είναι για την καθημερινότητα των ανθρώπων.
Αλλά η μοναδικότητα του, δηλαδή ότι δε συμβαίνει κάθε μέρα σε πόλεις όπως η Μαδρίτη, το καθιστά πολύ σπουδαιότερο από τα καθημερινά τρομοκρατικά χτυπήματα στη βαγδάτη για παράδειγμα.
Εκεί κανένα μνημείο δε στήνεται, κανένα αφιέρωμα και site δεν υπάρχει στο ίντερνετ με τις ζωές των ανθρώπων που σκοτώνονται. Πού να χωρέσουν? Και ποιος συγγενής τους ζει την επόμενη μέρα για να τους θυμάται?

Μετά το πρώτο σοκ, στον δυτικό κόσμο, ένα τρομοκρατικό χτύπημα μετατρέπεται σε μια ακόμα επέτειο!
Κάθε νεκρός και ένα λουλούδι στα στεφάνια που αφήνουν οι πολιτικοί σε διάφορα μνημεία. Μέχρι και διαγωνισμοί στήνονται για την επιλογή του μνημείου.
Και μετά…γίνεται ένα ακόμα τουριστικό αξιοθέατο.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αποστασιοποιούμαστε από το γεγονός, το μετατρέπουμε σε μια γιορτή, μια μέρα ξεχωριστή στο ημερολόγιο και υποκρινόμαστε τους συγκλονισμένους νομίζοντας ότι έτσι εκπληρώνουμε το χρέος μας προς τους ανθρώπους που χάθηκαν…
και θα συνεχίσουν να χάνονται όσο γυαλίζουμε τα μνημεία μας!

Πριν 3 χρόνια το πρωί της 11 μαρτίου εξεράγησαν βόμβες σε 4 τρένα σε διαφορετικές περιοχές της μαδρίτης.
Σκοτώθηκαν 191 άνθρωποι και τραυματίστηκαν 1824.

Οι πρώτοι ένοχοι που ήρθαν στο μυαλό του κόσμου ήταν η ΕΤΑ.
Η κυβέρνηση Aznar υποστήριζε με θέρμη αυτή την εκδοχή. Τους βόλευε.
Ο Aznar ήταν σύμμαχος του Bush κι είχε στείλει στρατεύματα στους πολέμους με Αφγανιστάν και Ιράκ.
Αν αποδεικνυόταν ότι το τρομοκρατικό χτύπημα ήταν χτύπημα της Al Qaeda, η πολιτική του Aznar θα είχε υποστεί ένα μεγάλο πλήγμα.
Και η χρονική στιγμή ήταν απολύτως κρίσιμη.
3 μέρες πριν τις εκλογές!

Η κυβέρνηση επέμενε στην εκδοχή ΕΤΑ.
Η ΕΤΑ δεν ανέλαβε την ευθύνη.
Όλα έδειχναν ότι οι τρομοκράτες ήταν ισλαμιστές.
Ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται κάτω από τα γραφεία του PP του κόμματος του Aznar που είχε τότε την εξουσια ζητώντας την αλήθεια.
2.000.000 κόσμου στη μαδρίτη, 1.500.000 στη βαρκελώνη …μεγάλοι αριθμοί σε όλες τις πόλεις. Συνολικά 11.400.000 άνθρωποι ήταν στους δρόμους την επόμενη μέρα.

3 μερες μετά και κάτω απ’όλες αυτές τις συνθήκες ο Aznar έχασε τις εκλογές και την εξουσία ανέλαβε ο Zapatero.

Μέσα στα επόμενα 3 χρόνια ακολούθησαν οι συλλήψεις των τρομοκρατών ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και ισπανοί, πράγμα πρωτόγνωρο για ισλαμικά χτυπήματα στην Ευρώπη.
Στήθηκαν δικαστήρια κλπ…

Πάνω σ’αυτό το χτύπημα στηρίχτηκε μια πολιτική –
κι αυτό το χτύπημα στηρίχτηκε πάνω σε μια πολιτική.

Σήμερα οι επιζήσαντες και οι οικογένειες των θυμάτων ζητούν να τους αφήσουν ήσυχους.
Υποστηρίζουν συνεχώς ότι πέρα από θύματα είναι άνθρωποι με φυσιολογική ζωή.
Η μόνη τους ιδιότητα όμως που ενδιαφέρει τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς είναι η ιδιότητα του θύματος.
ακόμα κάποιοι δεν έχουν χορτάσει από αίμα.

Το χτύπημα πλέον είναι φωτογραφίες, αφιερώματα, σκηνές με τους πολιτικούς να εναποθέτουν στεφάνια υποκρινόμενοι -ή όχι- τους συντετριμμένους και πολιτικές κινήσεις που τις δικαιολογούν και τις στοιβάζουν πάνω στα συντρίμμια τρένων και πύργων.
Το ίδιο και στην Αμερική…το ίδιο παντού.

Σίγουρα είναι συγκλονιστικό, αλλά όχι καθημερινό.
Τώρα που ξέρουμε πώς είναι, τώρα που πηγαίνοντας στις δουλειές μας υπάρχει περίπτωση να συνταξιδεύουμε με μια βόμβα που θα σκάσει, τώρα που γινόμαστε όλοι Νεοϋορκέζοι, Μαδριλένοι, Λονδρέζοι…
Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να νιώθουμε και λίγο Αφγανοί, Ιρακινοί, Λιβανέζοι?
Με τον ίδιο άδικο και συγκλονιστικό τρόπο χάνονται κι αυτοί…

Τώρα που ακόμα μπορούμε, γιατί δεν λέμε ένα όχι στους πολιτικούς, στα σχέδιά τους, στα συμφέροντά τους?
Γιατί τους αφήνουμε να μας πείθουν ότι αυτοί είναι οι σωτήρες κι οι ισλαμιστές οι κακοι?
Γιατί δε δεχόμαστε ότι το φιτίλι της βόμβας ή το κουμπί του μηχανισμου το πατάει ο Μπους, ο μπερλουσκόνι, η ράις , ο πούτιν…οι πετρελαιοκολοσσοί?

Ας αφησουμε τους θεούς και τις θρησκείες…
Ας αφήσουμε τη Δύση και την Ανατολή, τον κομμουνισμό και το κεφάλαιο, το άσπρο και το μαύρο…
Ας αφήσουμε όλες αυτές τις ουτοπίες, τους διαχωρισμούς, τις ετικέτες…
Η διαφορετικότητα δε σημαίνει εχθρότητα!

Ο μόνος εχθρός είναι αυτά τα καθάρματα που πατούν στο φόβο και στον πόνο μας!
Και βγαίνουν σε όλα τα χρώματα, σε όλα τα θρησκεύματα, σε όλα τα φύλα, σε όλες τις εθνικότητες. Ακόμα κι αυτοί απ’όπου κι αν προέρχονται δε διαφέρουν…εμείς γιατί?

Το να είναι κάποιος κάθαρμα είναι μια ιδιότητα παγκόσμια, διαχρονική, αθεράπευτη (δυστυχώς) αλλά πάντα είναι μια ιδιότητα μειοψηφίας!
Ο κόσμος είμαστε εμείς, το μέλλον είμαστε εμείς κι είναι αδιανόητο να αφήνουμε μερικούς να ορίζουν τις ζωές μας.
Νομίζω ότι το θέμα δεν είναι ότι αυτοί μας ορίζουν, αλλά ότι εμείς δεν επιλέγουμε να ορίσουμε τις ζωές μας. Αυτοί πιάνονται απ’τα κενά που τους αφήνουμε! Και δυστυχώς είμαστε γεμάτοι κενά!

Δεν απελπίζομαι…
Ο θυμός όταν κατευθύνεται προς τις σωστές κατευθύνσεις μπορεί να γίνει αποτελεσματικός!

Barcelona δεν είναι μόνο οι ωραίες εικόνες…
Είναι κι οι ωραίες ελπίδες που γεννιούνται μέσα από φρικτές εικόνες!

Καλή αφύπνιση…

βάλτε φωτιά στη φούντα του τσολιά! -καταπολεμάει και την κατάθλιψη-

2007-03-09T22:54:00.000+02:00

Εξω από την κοινωνία η αστυνομία!

Φωτιά στα περιπολικά!
Επιτέλους…αντισταθείτε σ’όλη αυτή την αυθαιρεσία!!

Το όπλο και το γκλοπ δε σε κάνουνε θεό.

Δεν μπορώ πλέον να γράφω και να λέω τα αυτονόητα!
Τις έχω δει τις παλιοκοτες να ξύνονται όλη μέρα, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα ψεκάσουν και θα βαρέσουν…

Στη θεσσαλονίκη φαντάζομαι ότι είναι άπειροι οι ψεκαστές, αλλά έχω εντοπίσει μια χοντρή κρυφή αδερφή, και άσχημη ακόμα και με τη μάσκα…που στον πρώτο ψεκασμό τρέμει και κρύβεται πίσω από άλλους…στη συνέχεια ψεκάζει τα πάντα…μέχρι και τις γιαγιάδες που περνάνε από κει κοντά.

Στις τελευταίες πορείες που πήγα, όταν έριχναν δακρυγόνα, δεν ακολουθούσα τον πανικό του πλήθους, αλλά στεκόμουν στο σημείο που ήμουν αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Μου φαινόταν τόσο γελοίο αυτό που γινόταν.
Στη θεσσαλονίκη σε ψακάζουν σαν κατσαρίδα αν είσαι στην πορεία ή σε επεισόδια και σε πλακώνουν στο ξύλο αν είσαι περαστικός και άσχετος (βλ. κύπριο)
Στην αθήνα σε ψεκάζουν και σε χτυπούν αν δεν είσαι αρκετά γρήγορος…
Στη βαρκελώνη…στην καλυτερη περίπτωση σου περνάνε χειροπέδες, σε χτυπούν μέχρι να σε πάνε στο τμήμα και σε ξαναπετάνε στο δρόμο…συνάντησα έναν παθούντα μετανάστη.
Στη χειρότερη περίπτωση…απλώς σε πυροβολούν! -τέτοιο παθούντα ευτυχώς δεν έχω συναντήσει ακόμα!

Αληθεια…οι αγρότες έφυγαν μπροστά από το διοικητήριο?
Ναι…ήταν απόλαυση οι ταλαιπωρημένοι μπάτσοι εκείνες τις μέρες…
Εντάξει…όταν χορεύουν πάνω στις φωτιές είναι καλύτεροι!

Ο φιλτραρισμένος λόγω της απόστασης θυμός μου θα καταλαγιάσει-αλλά δε θα σβήσει- με μια βόλτα σε μια από τις δυστυχώς αστυνομοκρατούμενες πλατείες της gracia.
Η μετάλλαξη του περιεχομένου του μπουκαλιού της estrella απο μπύρα σε κοκτέιλ…μολότοφ δεν αργεί!!

Υγ:
Από το «πρόσωπα και προσωπεία» της ελευθεροτυπίας.

Η εικονιζόμενη Αγγλίδα γιαγιά, Πατρίσια Τάμπραμ, 68 ετών, παρά την καταδίκη της χθες από δικαστήριο του Καρλάιλ για καλλιέργεια και χρήση κάνναβης, δήλωσε ότι θα συνεχίσει να προσθέτει λίγη σκόνη κάνναβης στη ζεστή της σοκολάτα, στις σούπες, στα γλυκίσματα και στα ινδικά της κάρι, γιατί είναι το μόνο, όπως λέει, «φάρμακο» που της καταπολεμά την κατάθλιψη. Είπε, ακόμα, ότι δοκίμασε και τα συμβατικά φάρμακα, αλλά οι παρενέργειες από αυτά την έκαναν περισσότερο χάλια. Σκόνη κάνναβης βάζει άπαξ την ημέρα στα φαγητά της από το 1975, που ξύπνησε ένα πρωί και βρήκε νεκρό στο κρεβάτι του τον 14χρονο γιο της.

2007-03-08T16:18:00.000+02:00

Βρεγμένη σήμερα η Βαρκελώνη…
Και μ’αρέσει…

Σκέφτηκα να σε πάω μια εκδρομή σ'ένα μερος που είχα πάει πριν ερθει η άνοιξη.
Sitges…Στη χειμωνιάτικη θάλασσα.
Το χωριό είναι λίγο απ’όλα…
λιγο τουριστικό, λίγο παραδοσιακό,
λιγο προοδευτικό...
Το καλοκαίρι μου είπαν ότι γεμίζει τουρίστες.
Οι παραλίες του φαίνονται ωραίες…
Ακόμα κι όταν πολύς κόσμος βουλιάζει στην άμμο…

Όμως τότε είχα ανάγκη από λίγο κύμα να σκάει στα βράχια και να με γεμίζει αλάτι.

Αν βρεθείς εδώ τον καιρό που είναι το καρναβάλι…μην πλησιάσεις στο χωριο…εκτός αν είσαι οπαδός του κιτς.
Προτιμησε να το επισκεφτείς μια άλλη εποχή.

Υπάρχει μια άκρη, έξω από μια εκκλησία και πάνω από τα βράχια που αν σταθείς εκει…
Βλεπεις κάθε 3 λεπτα να περνάει απο μπροστά ένα αεροπλάνο με καθοδική φορά.
Περίεργο!
Που χωράνε τόσα αεροπλάνα!?

Μοναξιά…
Καμιά εικόνα δε βρήκα μεχρι τώρα να μ’εκφράζει καλύτερα!

Συντομη βολτα για την ώρα…
Συγγνώμη…

η τρομολαγνεία δε θα περάσει!

2007-03-06T23:18:00.001+02:00

Ξενάγηση στο πανεπιστήμιο ήθελα να σας κάνω…αλλά έφαγα όλες τις ώρες μου στα μαθήματα σήμερα…
δεν είχε και ήλιο…
άλλη μέρα.

αυτό είναι το σαλόνι αφού το καθαρίσαμε και το διαμορφώσαμε!
μέχρι την Κυριακή θα μένω μόνη στο σπίτι (ο nando έχει τόση δουλειά που δεν προλαβαίνει να έρθει νωρίτερα, όχι ότι βιάζεται ή βιάζομαι, οπότε έχω εγκατασταθεί στον καναπέ…
ελπίζω ότι αύριο θα είναι έτοιμο και το δωμάτιό μου (όχι τελειωμένο, αλλά κατοικήσιμο)

ωραίες οι φωτογραφίες από το σπίτι και τους δρόμους, αλλά πιο ωραίες θα ήταν αυτές με τους ανθρώπους!

αν υπήρχε περίπτωση να τους φωτογραφίσω χωρίς να με καταλάβουν και να φάω ξύλο…θα το έκανα.
Μπορώ όμως να σας δώσω μια ιδέα.
Μία από τις καθηγήτριες που έχω ντύνεται κάπως έτσι!
Γκοθού!
Σήμερα φορούσε ένα δερμάτινο λουρί στο λαιμό, ένα μπλουζάκι με τούλι και σατέν -μαύρα πάντα- ένα κολάν ¾ κι από κάτω πουά ασπρόμαυρα σταράκια!
Γιατί όχι?
Καλύτερο από το παππουδίστικο γιλεκάκι της φαρίνου!
Κι ένας άλλος καθηγητής μου όταν σηκώθηκε από την καρέκλα του είδα ότι φορούσε ένα τζιν πιο σκισμένο από το δικό μου!!
Αυτό το πανεπιστήμιο αρχίζει να μ’ αρέσει!

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το πόσο συχνά συναντάω κάθε μέρα τη λέξη «τρομοκρατία»!
Το πρωί πριν πάω πανεπιστήμιο είδα στην τηλεόραση την αντίστοιχη τσαπανίδου (καλά…η τσαπανίδου είναι καλύτερη), το βράδυ είδα ειδήσεις και μετά εκπομπές. Συνολικά άκουσα τη λέξη «τρομοκρατία» πάνω από 30 φορές.
Και άλλες τόσες φορές τη διάβασα στις εφημερίδες στο τρένο για το πανεπιστήμιο!
Το θέμα είναι ότι την τρομοκρατία…

τη συναντάς παντού…
σήμερα γυρνώντας σπίτι από το σουπερμάρκετ άρχισαν να έρχονται κατά πανω μου μπάτσοι την ώρα που είχαν έξω τα όπλα τους και τα όπλιζαν!
Άρχισαν να σπρώχνουν τον κόσμο και να σταματούν ανθρώπους με στραμμένα τα όπλα πάνω τους, χωρίς κάτι να φανερώνει ότι είναι ύποπτοι.
Και μετά έφυγαν!
Βεβαία συμπληρώνονται 3 χρόνια απ’την 11-Μ !
Απ’το τρομοκρατικό χτύπημα στην atocha -11μαρτίου ! Δεν ήταν και μικρό!
Αλλά… ο μέσος πολίτης δέχεται χτυπήματα από την έννοια τρομοκρατία συνέχεια και καθημερινά.

Εμείς εδώ ανθίσαμε!
Όσοι βασανίζονται από αλλεργίες τελευταία…δεν κινδυνεύουν απ’τα ψηφιακά άνθη!
Χαζέψτε ελεύθερα!

Μαρία…περαστικά!
Κι εύχομαι γρήγορη επικόλληση ώμου!

2007-03-05T09:02:00.000+02:00

όσον αφορά τη φωτογραφία με το σαλόνι,

εχω να δηλώσω ότι εγώ το εκανα ετσι μέσα στην πρώτη ώρα που εμεινα σπίτι.

δεν υπήρχε πριν όλη αυτη η ακαταστασία!

εγω την προκάλεσα!

κι ειμαι πολύ περήφανη!

κι αυτή είναι η aribau...

μέσα απο το παράθυρο μου.

ξημερώνοντας στο καινούργιο μου σπίτι

2007-03-05T08:19:00.000+02:00

σιγά σιγά οι κουνούργιοι μου γείτονες ξυπνούν...

σηκώνουν τα παντζούρια,ρίχνουν μια γρήγορη ματιά απο το παράθυρο (όσο γρήγορη μπορεί να είναι μια νυσταγμένη ματιά) και χανονται...

το σπίτι είναι ακατάστατο και γεμάτο σκόνη.

αλλά μ'αρέσει,γιατί το μισό είναι δικο μου!

πραγματικά πάντως...

όσο δεν υπάρχει ένα σπίτι, ένα κέλυφος, μια μήτρα, έστω κι ενα χάρτινο κουτί για να σε προστατεύει, δεν είσαι ο εαυτός σου...

τεντωμένα νεύρα και μαζεμένη ύπαρξη...

τέλος πάντων...

τώρα πια...

μαζεμένα νεύρα και τεντωμένη ύπαρξη.